Specjaliści od zarządzania

W poprzedniej dyskusji pojawiło się magiczne słowo "specjalista od zarządzania". Wszyscy chcielibyśmy, aby rządzili Polską, ministerstwami, zakładami pracy, właśnie tacy ludzie.

Pytanie tylko, kto jest takim specjalistą, i co zrobić, aby takim zostać.

Przede wszystkim, z moich obserwacji wynika, że "specjalista od zarządzania" nie ma nic, ale to nic absolutnie, wspólnego z wykształceniem serwowanym na dziesiątkach wydziałów zarządzania. Żadne MBA, ani SGH, nie pomoże, jeżeli człowiek nie ma tego "czegoś".

"Czegoś", co powoduje, że ludzie podporządkowują się takiej osobie, słuchają jej bez szemrania, a podczas wyborów, wybierają na kierownicze stanowiska.

Tego "czegoś" można się jedynie nauczyć w ciągu pierwszych lat życia. To rodzice, opiekunowie, pierwsi nauczyciele, muszą wytworzyć w dziecku przekonanie, że to właśnie ono jest najlepsze, że to ono jest predystynowane do spełnienia roli lidera.

Jeżeli dziecko widzi, że najlepiej gra w piłkę (jest wybierane na kapitana drużyny), że rozwiązuje zadania matematyczne dużo szybciej niż inni, jeżeli nie musi sobie głowy zaprzątać problemami domowymi (np., że rodzice się rozwodzą), to już pojawia się szansa na zostanie specjalistą od zarządzania.

Szansa, bo to dopiero początek.

Następna długa drabina do pozycji prawdziwego lidera, to żmudna edukacja, której nie zastąpi żadna bezczelność typu Nikodema Dyzmy. Tego rodzaju ludzie mogą mieć się świetnie, mamy obecnie 90% takich w naszym Sejmie, ale trudno nazwać ich specjalistami od zarządzania.

Tytuł MBA może być jednym z elementów takiej edukacji, ale nigdy nie jedynym. Minister gospodarki powinien wiedzieć bardzo dużo o półprzewodnikach, o energetyce jądrowej, czy biotechnologii.

Ale w końcu tym, co czyni prawdziwego specjalistę od zarządzania, to wizja. Wizja tego, jak ma wyglądać, zarządzany przez niego, zakład pracy za lat 10, czy ile kilometrów autostrad, i jak, ma wybudować, jeżeli został wybrany na ministra transportu.

Wizja powinna stać się pasją życiową, a posada kierownicza jedynie środkiem do celu, a nie ciepłą posadką.

Jaki z tego wszystkiego morał? Zacznijmy kochać własne (i nie tylko!) dzieci na początek. Wtedy może coś się w naszej Polsce za lat 30 zmieni...