Być może się mylę, ale mam wrażenie, że wielu z nas nie bardzo zna „biblijną historię” w jej historycznym kontekście. Nie bardzo wiemy, jak to wszystko się rozwijało. Niby takie imiona jak Dawid, Mojżesz, Noe, Salomon, Eliasz, Adam, czy Jozue są nam wszystkim znane, ale jakbyśmy je mieli ułożyć chronologicznie, to mogłyby być drobne kłopoty. Zatem spróbujmy się przejść spacerkiem po Biblii, od Adama do Jezusa.
Takim przewodnim motywem tej opowieści niech będzie przymierze. Biblia bowiem to księga zawierająca naszą historię, historię zbawienia, historię naszych przodków i historię przymierzy, jakie Bóg zawierał z ludzkością. Przymierze będzie odgrywało w tej historii wielką rolę.
Czym jest przymierze? Niektórzy porównują je do kontraktu, umowy. Ale nie jest to dobre porównanie, dlatego, ze zawierając umowę wymieniamy jakieś usługi i często pieniądze, natomiast zawierając przymierze wymieniamy siebie. Zawierając umowę mówimy: To jest twoje, a to będzie moje. Natomiast zawierając przymierze mówimy: Ja jestem twój, a ty będziesz mój. Różnica, można by powiedzieć, jak miedzy niewolnictwem a synostwem, czy prostytucją a małżeństwem. Nie jest wiec to mała różnica, jest ona olbrzymia.
W historii biblijnej Bóg zawarł przymierze z ludźmi sześciokrotnie.
Pierwsze przymierze było z Adamem. Było ono w pewnym sensie najwęższe, przymierze z małżeństwem, z Adamem i Ewą. Ale z drugiej strony było ono tak szerokie, ze obejmowało całą ludzkość. Zresztą w języku hebrajskim słowo „adam” znaczy ludzkość.
Drugie przymierze było z Noem, ale Noe miał oprócz żony jeszcze synów z ich żonami, było to więc przymierze już z całą rodziną.
Trzecie, wiele wieków później było z Abramem, któremu Bóg dał nowe imię, Abraham. Było to przymierze z całym klanem, całym szczepem, Abraham, nawet nie mając swych własnych dzieci, miał setki ludzi, niewolników, pracowników, najemników, dla których był on przywódcą i ojcem.
Kolejne przymierze było z Mojżeszem. To przymierze było już z całym narodem. Abraham miał syna Izaaka, ten miał syna Jakuba, a Jakub miał dwunastu synów, których rodziny utworzyły dwanaście szczepów, dwanaście pokoleń Izraela, (Bóg zmienił imię Jakuba na Izrael), i te dwanaście szczepów utworzyło naród Izraelski, który pod wodzą Mojżesza wyszedł z Egiptu.
Ostatnie, piąte przymierze starotestamentowe Bóg zawarł z Dawidem. Było to przymierze z całym Królestwem. Królestwo tym się różni od narodu, ze królestwo często zawiera wiele narodów, często jest to imperium, sprzymierzone z wieloma nacjami i wiele wskazuje na to, ze Królestwo Izraela w czasach Dawida i jego syna, Salomona było właśnie takim imperium.
Potem Bóg zawarł już tylko Nowe Przymierze, przymierze z Jezusem, przymierze doskonale, przymierze z Nowym Adamem, z całą ludzkością.. Przyjrzyjmy się bliżej tym przymierzom Boga z ludźmi. Jedną ze wspólnych cech, która od razu się rzuca w oczy jest ich rodzinny charakter.
Bóg stworzył nas na swoje podobieństwo, a On sam jest Rodziną, składającą się z Ojca i Syna i tej istoty każdej rodziny, miłości łączącej jej członków, Ducha Świętego. Zatem te przymierza Boga z ludźmi nie są umowami kupna – sprzedaży, nie są nabywaniem niewolników, są one adoptowaniem dzieci. My nie jesteśmy zaledwie sługami i niewolnikami Boga, jak uczy Islam, my jesteśmy rzeczywiście Jego prawdziwymi dziećmi.
(Część Druga)
