Solidarność - rozdział zamknięty.

Nie  chcę tu  dokonywać  analizy   czym  była  a  czym jest  Solidarność.  To  praca  której  powinien  podjąć  się  ktoś   bez  obciążeń  emocjonalnych,  kto  przeanalizuje  i  zbierze  razem  wspomienia  i  dokumenty. Ograniczę  się do  kilku  krotkich  refleksji.

Byliśmy  młodzi,  wyczuliśmy  szansę na  zmianę   i  tylko  to  się  liczyło. Przeciwnik  był  znany  i  zdefiniowany,  nie  było  więc   kunktatorstwa, ważenia  szans. Nasze  żony  i  dziewczyny  wiedziały  że  pewnego  dnia  mogą  zostać  same. Ale  nie  czuliśmy  się  bohaterami. Ostatnie  aresztowania  w  naszym  środowisku  nastąpiły  w  1986 .Było  już  wtedy  wiadomo  że  kły tej  władzy, nie  naszej  przecież  już  się  ruszają  i  za  chwilę  wypadną.  W  ten   sposób  wielu  z  nas  zaliczyło  większy  staż  w  konspiracji  niż  nasi  rodzice.

Przyszłość  wydawała  się  prosta  i   jasna. Trudno  mi  w  tej  chwili  określić  moment  kiedy  wszystko  zaczęło  się  rozmazywać.  Pracowaliśmy  w  zakładach  które  ktoś  przejmował,  ktoś  się  na  nich  uwłaszczał. I nie byli  to  ludzie  od  nas . Znienawidzony  wtedy  przez  "salon"  L. Wałęsa  odbiera  symbol  Solidarności  Gazecie  Wyborczej. Jednocześnie  galopująca  inflacja  zmusza  do  większej  troski  o  przysłowiową  "michę".

Dominuje  uczucie że  pociąg  odjeżdża  a  my  zostajemy  na  peronie.  Dziś  się  powie  że  to uczucie  wykluczenia,  mające  żródło w  tamtych  czasach  steruje  działaniami  dużej  części  społeczeństwa. Między innymi  tymi  co  bronią  krzyża  na krakowskim  i tymi  co  domagają  się  wyjasnienia  okoliczności  katastrofy  smoleńskiej. Wprowadzając  w  obieg  cały  arsenał  szablonów  pojęciowych  dokonano  niesamowitej  manipulacji  i  podzielono  naród. Palmę  pierwszeństwa  w  tym  niechlubnym  dziele  dzierży  moim  zdaniem  środowisko  związane  z  UW.

Dlaczego  rozdział  zamknięty?  Niech  każdy odpowie  sobie  we  własnym  sumieniu.