Zagalopowali się

 

Znowu miałem napisać o czymś innym. Ambitniejszym, choć trochę oderwanym od teraźniejszości. Jak zwykle jednak to, co dzieje się dookoła mnie mi na to nie pozwoliło.

 

Od dłuższego czasu, gdy chcę dowiedzieć się „co tam, panie, w polityce”, unikam mediów. Wyłączam radio. Trzymam się z dala od telewizora. Zamykam okno z portalem Wirtualnej Polski. Zamiast tego przekopuję blogosferę. Jestem pewien, że znajdę tam sporo bzdur, ale najczęściej o wiele więcej jest rzeczowych komentarzy i analiz. Co najmniej takich, których nie powstydziłby się zawodowiec.

 

Tymczasem włączam telewizor i co? I widzę, że dziennikarze „posunęli się trochę za daleko”. Od dawna wiem, że media kreują rzeczywistość, która nie istnieje, ale żeby wpychać w usta Kaczyńskiego coś, czego nie powiedział? To już przegięcie.

 

Przyzwyczaiłem się też do zabawy w „przywal w Kaczora”. Jak tu się nie przyzwyczaić, gdy wszyscy, którzy chcą błysnąć w towarzystwie prędzej popełnią harakiri, niż nie palną czegoś o Kaczyńskim? Im głupsze, tym lepiej. Do najdelikatniejszych wypowiedzi można zaliczyć słowa jednego z moich wykładowców, że to, co wczoraj się działo pod Pałacem Prezydenckim przypomina mu Niemcy po 1933 roku. (Zupełnie jakbym słyszał Monikę Olejnik…) Do podobnych opinii też się przyzwyczaiłem.

 

Żeby nie wpadać w stoickie zrezygnowanie: Po co mi są potrzebni dziennikarze? Bolączką dzisiejszej demokracji (tej zachodniej, tak wielbionej przez nasze elity, też) jest fakt, że media nie odgrywają swojej roli. Nie dostarczają nam informacji, tylko zamieniają się w tubę propagandową głoszącą jedynie słuszną linię. „Rządomyślną”, liberalną, lewacką, czy inną. To nawet w sumie bez znaczenia. Ważne, że nieprawdziwą.

 

Może nie będę zbyt oryginalny, ale coraz bardziej przypomina mi to czasy, o których mogę tylko czytać, bo sam ich nie przeżyłem. Mityczne czasy, kiedy to w porze emisji Dziennika Telewizyjnego nagle wszystkim chciało się jakoś spacerować.