Krok za krokiem

 

Słowa, które trochę mnie dziwią, a trochę smucą. Pokazują bowiem człowieka, który walczył o demokrację, KOR-owca, a jednocześnie pomysłodawcę „wygwizdania” zgromadzonych podczas Marszu Niepodległości. Blumsztajn dziwi się, że bojowcy Antify stosowali przemoc i wyzwiska, oraz, że obnosili się z komunistycznymi symbolami. Dlaczego mnie to dziwi? Bo jak człowiek, który organizuje kontrmanifestację może nie brać pod uwagę scenariusza zawierającego przynajmniej prawdopodobieństwo starcia? Dlaczego smuci? Bo Blumsztajn najwyraźniej nie zrozumiał jaki żywioł rozpętał.

 

Plinio Correa de Oliveira zauważył, że lewica kontynuuje swój pochód krok za krokiem. Mamy krok pierwszy: Z początku łagodny, ostrożny. Umiarkowany, tak jak umiarkowane było PPS, czy wspomniany Pan Blumsztajn. Pełny dobrych chęci, przyjacielski. Później mamy krok kolejny. Bardziej zdecydowany. Agresywniejszy. Krok anarchistów i bojówkarzy Antify, którzy idą na pochód manifestować swoją siłę. Na których dają się ponieść emocjom i w konsekwencji tłuką policjantów ile wlezie.

 

A potem mamy krok trzeci, ostatni. Dudniący w uszach. Krok żołnierskich butów podkutych metalem. Już nie glanów młodzieńczych, rozbawionych radosną rewoltą kolorowych manifestantów. Krok o wiele bardziej równiejszy, defiladowy. Krok Hitlerjugend i Komsomołu.

 

Nie oskarżam ludzi sympatyzujących z socjaldemokracją o zapędy faszystowskie. To by było głupie. Chcę tylko zwrócić uwagę, że kotka da się zagłaskać na śmierć. Że dla ludzi można chcieć dobrze jednocześnie ich krzywdząc. Że nie patrząc na konsekwencje można się obudzić w świecie, o który się nie walczyło i którego nie jest się w stanie pojąć. Ani nie chce.

 

Tak jak Pan Blumsztajn, który chciał dobrze i nie wyobrażał sobie, że radosna młodzież przyniesie ze sobą sierp i młot. Symbole z którymi walczył.

 

A oni kontynuują swój marsz. Krok za krokiem.