3 obserwujących
522 notki
198k odsłon
126 odsłon

Mordor: Darkness... (2018) - Recenzja

Wykop Skomentuj1

imagePremierowy materiał, wydany po tylu latach przez częstochowskich pionierów doom metalu w Polsce, to była nie lada niespodzianka. 21 lat po The Earth (1997) Mordor wreszcie powrócił i nie bójmy się tego stwierdzić, z swym absolutnym opus magnum.

Od dłuższego czasu krogulce ćwierkały o powrocie Mordor, dokonano nawet do tego poważnych przymiarek ale wszystko rozchodziło się po zmurszałych kościach… musiał nastąpić wreszcie odpowiedni moment.

Oficjalnie zespół reaktywował się w 2014 roku w niemal oryginalnym składzie – jedynie sekcja rytmiczna uległa zmianie, ale ona akurat od początku była „ruchoma”. Po godnie wydanych wznowieniach dwóch pierwszych nagrań w 2016 roku, powrót okazał się faktem. Już na debiucie Mordor potrafił wyzbyć się banału. Już na tych pierwszych nagraniach zespół potrafił utkać wyjątkowy nastrój, przykuć uwagę, zaskoczyć słuchacza zupełnie niespodziewanym zwrotem akcji.

O ile Prayer to… (1993) była płytą skutą arktycznym lodem. To Darkness… (2018) dojmująco absorbuje wszelkie ciepło i światło. To emocjonalna czarna dziura, która na przemiennie zasysa i wyrzyguje negatywne emocje.

Like the phoenix from the ashes

We will rise and rise again only greater

Darkness falls

(…)

Join us! Fall to your knees

Beg for forgiveness and show loyalty

Only those carrying Mordor’s mark

Will earn redemption and respect

Mrok zapada, zwiastun nowego początku. Z czeluści ran wykwity ostatnich skrzepów sinego światła zastygają w wiecznym niebycie…W „Darkness Fall” Mordor prezentuje swe nowe potężne, odrodzone wcielenie. Jest to manifestacja potęgi jaka w sobie kryje ciemność, która wyziera z każdego dźwięku. Mglisty początek z zawoalowaną grozą. Dostojna zrezygnowana deklamacja, która jest przysłowiową ciszą przed burzą. Doskonałe wprowadzenie, uchwalono tym samym nowy hymn Mordor.

W połowie utworu ambientowy pasaż Dariusza Borala ścina w lodowatej zadumie trwania i wyczekiwania. Proste ale jakże skuteczne. Po chwili wracamy do przewodniego ciężaru. Wokalizy Pawła Zielińskiego: od gardłowego skarżącego growlu po rozdzierający wrzask o sile lodołamacza .

Tajemnicze klawiszowe wprowadzenie na miarę intrygującego tytułowego akronimu „L.U.C.I.F.E.R.”. Mechaniczna bezduszna podwójna stopa Stormblasta gęsto pracuje drenując odmęty tajemnicy. Zresztą ogólnie partie perkusyjne charakteryzuje na tej płycie odhumanizowana precyzja. Mozolne, pełne bólu gitarowe umartwianie, zasnute uduchowionym mglistym chórem majaczącym w oddali. Pod koniec kolejna porcja zadumy i ostatni transowy pasaż zakłócony niepokojem. Dramaturgia i jeszcze raz dramaturgia - wokalisty i całego akompaniamentu, trzymają w napięciu do ostatniej nutki.

Tytuł „Melancholy” zawiera w sobie wszystko to co się dzieje przez następne osiem minut z hakiem Kolejny ponuro malowany pejzaż, trans zapierającej dech galopującej perkusji. Przejmujące łkania partii gitarowych i smutne growlowanie kipiące od emocji. Porażające układ nerwowy zlodowaciałe ciernie zarysowują umysł. Ponownie piękno i brzydota zniosły linię demarkacyjną je oddzielające. Melancholijna spokojna solówka w najmniejszym stopniu nie przynosi ukojenia - nieustannie rośnie napięcie, kumulując negatywne emocje. Znajdują one jednak upragnione ujście ujście Pod koniec. Gdzie do głosu dochodzi katastroficzna praca perkusisty z smakowitymi przejściami, zdobnymi acz nieprzekombinowanymi.

Nie umniejszając w niczym pierwszym trzem utworom - w mojej ocenie pierwsza połowa płyty jawi się jako przedsmak, wprowadzenie do punktu kulminacyjnego i wspaniałego finału.

Izolacja, samotność, pustka, niesamowitość, słowa klucze, które tylko w pewnym stopniu oddają wrażenia związane z słuchaniem „Eleven”. Tajemnicze intro mieni się zimnym światłem gwiazd… jednak jakieś resztki się ostały. Przestrzeń kosmiczną przecinają iskry gęsto rozsianych ciał niebieskich. Pomimo, że ciężarem dorównuje pozostałym utworom na płycie, to posiada znamiona przebojowości. Nastrój ten przełamany zostaje smutnym fragmentem pełnym żalu i rezygnacji. Towarzyszom im klawiszowe fontanny a raczej gejzery ciekłego ołowiu. Moment wyczekiwania funduje Stormblast wygrywający marszowy rytm. Wreszcie wyłania się głos Dominika Borala (syn klawiszowca), który beznamiętnym, chłodnym głosem deklamuje niepokojące słowa. Zostały tak wplecione w strukturę utworu, że w umyśle zaczynają przewijać się pamiętne sceny klasyków science fiction. Gwałtowne przełamanie – rozpoczyna się perkusyjne burzenie, wzrasta temperatura wokalnego wyziewu. Powrót do smutnego zawodzenia. 

Happens in the undermost areas of life


Along with a poverty, pain and misery 

Approaches suddenly taking dark paths

Sinking our minds into the vast abyss

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura