Blog
Ewangelie zmyśleniami?
wqbit
wqbit tylko Jezus
54 obserwujących 639 notek 573605 odsłon
wqbit, 16 sierpnia 2016 r.

Archeologia potwierdziła najstarsze dane Biblii-4 tys lat!!!

596 0 0 A A A

 

 
  image


W czasach historycznych, to znaczy w czasach, z których posiadamy już pisane dokumenty, przedstawia się Palestyna pod względem etnicznym dosyć skomplikowanie. Wskazuje na to sam Stary Testament, gdy mówi Pan do Mojżesza: „Wyprowadzę was z ucisku w Egipcie do ziemi Kanaanitów, Hetytów, Amorytów, Ferezytów, Hewitów i Jebuzytów” (Wj 3, 17).

 

 Bardzo cenne źródło poznania ras i ludności dawniejszej Syrii i Palestyny stanowią dokumenty, które odkryto w archiwach starożytnego Wschodu. Wśród nich należy wymienić na pierwszym miejscu teksty egipskie, tzw. ekssekracyjne, czyli wyklinające, pochodzące z ostatnich czasów XII dynastii (ok, 1800 przed Chr.), spisane na skorupach glinianych, które swego czasu służyły celom magicznym. W tekstach tych wymienieni są różni wrogowie Egiptu, wśród nich także pochodzący z Palestyny i Fenicji.

Obfitego materiału dostarczyły archiwa z Tell el-Amarna w Egipcie (odkryte w r. 1887) i z Ras Szamra w północnej Syrii. Położona nad Nilem miejscowość Tell el-Amarna była ongiś rezydencją faraona Amenofisa IV (1377—1358). Znalazła się tu korespondencja, którą prowadziły dwory ówczesnych władców Babilonii, Asyrii i innych krajów, a wśród nich i Palestyny z dworem faraonów. Była ona pisana pismem klinowym, ale w języku akkadyjskim; do wyjaśnienia niektórych wyrazów akkadyjskich służą liczne glosy, pokrewne językowi hebrajskiemu. Glosy te potwierdzają, że rodzimym językiem mieszkańców Syrii i Palestyny był język semicki, że w XV/XIV wieku Syria-Palestyna zamieszkana była przez Semitów. To samo potwierdzają dokumenty odkryte w starożytnym Ugarit (dzis. Ras Szamra) w północnej Syrii.

O etnicznym składzie Syrii i Palestyny informują także roczniki faraonów, donoszące o ich wyprawach wojennych, umieszczone na ścianach wielkiej świątyni Amona-Re w Tebach egipskich. Z pierwszej wyprawy Tutmozisa III (XV wiek) do Palestyny podane są nazwy miejscowości palestyńskich. Także rzeźby egipskie i malowidła — np. w Desase z czasów V dynastii faraonów, przedstawiające oblężenie syryjskiego miasta Netia, albo rzeźba zachowana w dzisiejszym Karnak, ilustrująca oblężenie miasta palestyńskiego Askalon przez Ramzesa II (XIII wiek) dowodzą, że rodzimym i najważniejszym elementem wśród mieszkańców Syrii-Palestyny byli Semici.

Prócz Semitów zamieszkiwał ziemie Syrii-Palestyny jeszcze element niesemicki. Dowodem tego są nazwy miejscowości syryjsko-palestyńskich. O pochodzeniu niesemickim części ludności świadczą także imiona osób występujących w dokumentach. Ludność mieszaną, różnego pochodzenia, spotyka się w 2 tysiącleciu przed Chr. i na innych ziemiach starożytnego Wschodu. Jest to skutek wędrówki ludów, które najechały Azję Mniejszą, Mezopotamię i Syrię-Palestynę.

imageBiblia wymienia wśród mieszkańców ziemi palestyńskiej, czyli starożytnego Kanaan, przede wszystkim Kanaanitów, Amorytów i Hetytów. Kanaanici figurują obok Amorytów (Rdz 15, 21). Również autor Księgi Jozuego (11,3) odróżnia Kanaanitów i Amorytów. Księga  Liczb 13, 29 mówi o Amorytach osiadłych w strefie górzystej Palestyny oraz o Kanaanitach mieszkających nad Morzem (Śródziemnym) i nad Jordanem. LXX nazywa królów ziemi Kanaan „królami Fenicji”. Fenicjanie jeszcze w późniejszych czasach, w epoce hellenizmu, nazywali kraj, z którego pochodzili, Chna, Knae(skrócone z Kenaen).

W epoce Tell el-Amarna (XV/XIV wiek), a w okres ten wchodzą i dokumenty pochodzące z dawniejszej stolicy królów hetyckich w Azji Mniejszej -  Hattusza (dzisiejsze Boghazkoi), pojawia się pisownia Kinahhi, Kinahni albo Kinahna. Spółgłoska gardłowa, hebr. oddana jest w piśmie klinowym przez h.

Teksty pochodzące z Alalab w północnej Syrii nad Orontesem, z wieku XVIII i XV przed Chr., podają kilkakrotnie pisownię Ki-in-a-ni, wspominając również Amurru.

O królu Idrimi z tegoż miasta Alalah można przeczytać na jego pomniku, pochodzącym z XIV wieku, a znalezionym w roku 1935, że po ucieczce z miasta Aleppo, gdzie wybuchła jakaś rewolta, osiadł w ziemi Kanaan. Tekst klinowy z Boghazkoi zestawia w kolejności od północy ku południowi kraj Hatti, następnie Amurru i Kinahhi nie podając jednak granic. W egipskich źródłach pojawia się nazwa Kn’n w XIV wiekuimage

Egipcjanie pod nazwą Kanaan rozumieli część swego państwa sięgającą od Palestyny przez Fenicję aż do Eufratu. Byłoby to zgodne z biblijnym katalogiem narodów według którego „synami” Kanaan są mieszkańcy Sydonu, Hetyci, Jebuzyci, Amoryci, Gergezyci, Hewici, Arachejczycy, Sinici, mieszkańcy miast Arwad, Zewar i Hamat. Zestawienia tych ludów nie należy brać w sensie pokrewieństwa etnicznego, ale raczej jako zjednoczenie polityczne w ramach państwa egipskiego. Kanaanici stanowią pierwszą falę wędrówki semickich ludów; na to wskazują najstarsze nazwy gór, rzek i miast, pochodzące z 4 i 3 tysiąclecia, a wykazujące formy semickie, jak Labnan (Libanon), Karmel, Jordan itp.

Opublikowano: 16.08.2016 19:09.
Autor: wqbit
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Blogi

Ostatnie notki

Obserwowane blogi

Ostatnie komentarze

  • @STARMAN kiedy niby pytałeś?!!!
  • @BWN99 Oh Stary, odszukałem nawet takie opracowania i to poważne, mówiące że Jezus chodził...
  • @QWARDIAN oczywiście, postaram się,pozdrowionka.

Tematy w dziale Kultura