59 obserwujących
641 notek
786k odsłon
206 odsłon

Znamy Ipssisima facta Jesu-dzieła Jezusa bez retuszu!!!

Wykop Skomentuj

Szczególne miejsce w Nowym Testamencie zajmują cuda Jezusa; wiąże się z nimi potrójne zagadnienie: historyczne — czy Jezus działał cuda? literackie — rodzaj literacki cudownych opisów; teologiczne — sens religijny cudów Jezusa. Historyczność cudotwórczej działalności Jezusa jest na ogół uznawana.

W ewangeliach opisy cudów zajmują bardzo doniosłe miejsce: 36 cudów i 12 wzmianek o działalności cudotwórczej; dzieli się je na trzy grupy: uzdrowienia i wskrzeszenia, wypędzanie złych duchów, cuda nad żywiołami natury. O cudotwórczej działalności Jezusa świadczą wszystkie ewangelie, w których cuda zajmują dużo miejsca i są wewnętrznie związane ze strukturą ewangelii. Odrzucenie cudów byłoby jednoznaczne z odrzuceniem lub okaleczeniem ewangelii. Widać to szczególnie w ewangelii Marka, w której opisy cudów obejmują 31% tekstu, tj. 209 na 660 wierszy; w 16 rozdziałach tej ewangelii jest 18 cudów i 4 o nich wzmianki. Podobnie można powiedzieć o ewangelii Jana, którą często dzieli się na dwie części: księga znaków — pierwsze 12 rozdziałów, w których punktem wyjścia są cuda Jezusa; księga Męki, którą Jan uważa za największy cud.

Analiza tych świadectw metodą historii form wykazuje, że w wielu z nich wzmianka o cudach Jezusa należy do najstarszej warstwy ewangelii, tj. do samego Jezusa (Mt 11,20-24; 12,35-37; Łk 10,13-15; 11,17-23).

O działaniu cudów przez Jezusa świadczy przepowiadanie misyjne pierwotnego Kościoła: posłannictwo Jezusa z Nazaretu Bóg potwierdził ,.. niezwykłymi czynami, cudami i znakami (Dz 2,22), dlatego przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich (Dz 10,38). Sformułowania te pochodzą od Łukasza, lecz obecność licznych arameizmów świadczy o tym, że dysponował on bardzo starożytna tradycją, która przypisywała Jezusowi działanie cudów. Świadectwa Nowego Testamentu o cudach Jezusa potwierdzają źródła żydowskie, a szczególnie Talmud. Mówi on o zabiciu Jezusa w wigilię Paschy. Dokonano tego czynu, ponieważ Jezus czynił czary i zwodził Izraela ((b) Sanh 439. Źródła te, wrogie Jezusowi, oceniają, jak faryzeusze, Jego cudotwórczą działalność negatywnie (por. Mk 3,22 n.; Łk 11,15). Wzmiankę tę potwierdza Józef Flawiusz (Antiq 18,3.3).12 Nikt ze współczesnych Jezusa. nawet Jego zdecydowani wrogowie nie kwestionowali faktu, że działał On cuda, lecz dyskutowali, jaką powagą i mocą to czyni (Mt 12,26-27; Mk 3,25-30; Łk 11,17-27), stwierdzając, że Jezus w imię szatana czyni cuda.

Następnie niemożliwą do zrozumienia rzeczą jest nauczanie Jezusa bez cudów, które mu towarzyszyły; cuda i przepowiadanie stanowiły nierozerwalną całość, ponieważ objawiały one jedną i tę samą rzeczywistość — przyjście Królestwa Bożego (Mt 4,23; Mk 2,5-7; 3,22; J 2,12.9.5; 11.25). Wreszcie bez cudów nie da się wyjaśnić podziwu i entuzjazmu tłumów wobec Jezusa z Nazaretu. Ta wielość i starożytność świadectw sprawiła, że współczesna krytyka biblijna nie neguje już apriorycznie cudów Jezusa. Istnienie tak licznych świadectw o cudach Jezusa da się wyjaśnić tylko faktem ich czynienia. Nawet skrajni krytycy jako minimum przyjmują, że Jezus bez wątpienia uzdrawiał chorych i wypędzał złe duchy. Jezus występował w Galilei jako lekarz chorych i egzorcysta; uzdrawianie chorych miało charakter charyzmatyczny i wiązało się ze szczególnymi właściwościami osobowości Jezusa, w oparciu o metodę historyczno-krytyczną można przyjąć, że Jezus leczył z różnych chorób; były to tzw. charyzmatyczne czyny Jezusa, które wyjaśniały jego słowo i same potrzebowały także wyjaśniającego słowa Jezusa; i jednych i drugich (słów i czynów) nie można oddzielać od osoby Jezusa, który sam jest znakiem zapowiadającym w słowie i czynie przyszłość i uzasadniającym wiarę.

Cuda należą do całości obrazu historycznego Jezusa. Zajmują one tak znaczne miejsce w ewangeliach, że jest rzeczą niemożliwą, by wszystkie zostały wymyślone i przypisane Jezusowi. Do cudów Jezusa nie ma jednak tak bezpośredniego dostępu jak do wydarzeń współczesnych. Dostępne są tylko teksty zawierające świadectwa ludzi ówczesnych o cudach Jezusa; opisy literackie nie są identyczne z samymi wydarzeniami, zawierają bowiem pewne schematy literackie oraz interpretacje cudownych faktów. Dlatego też współczesna krytyka poszukuje kryteriów, przy pomocy których można by określone cuda Jezusa opisane w ewangeliach uznać jako ipsissima facta Jesu, tj. jako czyny charakterystyczne dla Niego i które tylko przez Niego mogły być zdziałane. W poszukiwaniu tych kryteriów egzegeci współcześnie dzielą się na dwie grupy. Pierwsza ma charakter umiarkowany: te cuda Chrystusa można uważać za ipsissima facta Jesu, które podobnie jak uczty Jezusa z celnikami i grzesznikami (Mk 2,12-17) mają wyraźnie antyfaryzejski front. Jeżeli bowiem polemiki z faryzeuszami należą niewątpliwie do historycznego Jezusa, to i cuda o takim charakterze należy uznać za autentycznie historyczne. Charakter anty-faryzejski mają: cudowne uzdrowienie w szabat (Mt 12,9-14; Łk 13,10-17. 14,1-6; J 5,1 n.), dotknięcie ręką i oczyszczenie trędowatego (Mt 8,1-4), dotykanie zwłok (Mt 9,35; Łk 7,14). Gesty te czyniły człowieka nieczystym i były surowo wzbronione, cuda więc związane z tymi czynami należy zaliczyć do ipsissima facta Jesu.

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura