4 obserwujących
92 notki
98k odsłon
336 odsłon

Upadek Berlina - Urodziny Hitlera

Wykop Skomentuj1

Amerykanie i Brytyjczycy nie mogli przepuścić takiej okazji, jaką były urodziny wodza III Rzeszy – zarówno USAAF jak i RAF przeprowadziły tego dnia naloty bombowe na Berlin. Dodatkowym czynnikiem była sprzyjająca pogoda oraz zaangażowanie obrony przeciwlotniczej w odpieranie ataków sowieckiego lotnictwa. Wojna dobiegała końca także dla sił powietrznych – był to przedostatni nalot przeprowadzony przez aliantów zachodnich na stolicę Niemiec. Zwykle tego dnia Adolf Hitler otrzymywał telegramy z życzeniami przesyłanymi do Kancelarii III Rzeszy z całej Europy. A także prezenty – wśród których tak oryginalne jak jajo strusia, przesłane przez dyrektora berlińskiego ZOO. Tym razem nawet Benito Mussolini miał ważniejsze sprawy na głowie. Duce dwa dni wcześniej wybrał się do Mediolanu w celu podjęcia negocjacji z ruchem oporu. A egzotyczne zwierzęta, jeśli nie zostały wcześniej zjedzone przez głodujących berlińczyków, to same przymierały głodem w zniszczonym przez naloty bombowe berlińskim ZOO.

Piątkowy dzień 20 kwietnia 1945 roku rozpoczął się pracowicie dla Hermanna Göringa, który musiał dopilnować, by zrabowane na jego rozkaz dzieła sztuki zostały wywiezione z zajmowanej przez niego posiadłości Karinhall znajdującej się pod Berlinem. Do tego celu użyto ciężarówek należących do Luftwaffe, które z pewnością mogłyby być użyte do odciążenia walczącego wojska. Reichsmarshall postanowił osobiście wysadzić dom w którym mieszkał, dlatego czekał aż saperzy skończą instalować ładunki wybuchowe, aby móc wcisnąć tłok, który spowoduje detonację. Gdy to już nastąpiło, nie oglądając się za siebie, ruszył w kierunku limuzyny mającej zawieźć go do Kancelarii Rzeszy.

Nie tylko Reichsmarschall zmierzał w tamtym kierunku. Oprócz niego złożyć życzenia Führerowi postanowili: Ribbentrop, Himmler, Kaltenbrunner, Speer, Keitel, Jodl, Krebs i Dönitz. Wyżej wymienieni zjawili się w Kancelarii Rzeszy przed południem. Musieli być przygnębieni widokiem swojego przywódcy, który skończył tego dnia 56 lat, a wyglądał na 15-20 lat starszego. Nalegali by udał się do Bawarii, póki jeszcze była taka możliwość. Hitler oznajmił im, że Sowieci poniosą w bitwie o Berlin swoją największą porażkę, dlatego on nie zamierza opuszczać stolicy. Pożegnał serdecznie Karla Dönitza, który zmierzał w stronę Hamburga. Natomiast jego ostatnia rozmowa z Göringiem była chłodna. Być może Hitler był rozczarowanym postawą Reichsmarschalla, który postanowił organizować obronę w Bawarii i sprawiał wrażenie, że spieszno mu było do wyjazdu. Trzeba jednak podkreślić, że nie tylko on nie zamierzał czekać w Berlinie na Sowietów. Z Hitlerem pozostali jedynie minister propagandy Joseph Goebbels i sekretarz wodza Martin Bormann.

Dla mieszkańców Berlina ten dzień był taki jak każdy inny. Kobiety przede wszystkim próbowały zdobyć cokolwiek do jedzenia. Ustawiły się w kolejkach do sklepów po porannym nalocie bombowym (83. od początku lutego). Wieści głosiły, że z okazji urodzin Führera mają zostać rozdane racje żywnościowe z takimi rarytasami jak: ryż, boczek, kiełbasa, cukier i fasola. Mężczyźni chcieli uzyskać jakieś informacje na temat postępów wojsk sowieckich. W tym celu czekali przy kioskach na dostawę porannej prasy. Wyglądała ona tak, że na jednym arkuszu papieru zadrukowanym z obu stron znajdowała się propaganda partyjna, z której trzeba było wyłowić potrzebne informacje. Najbardziej użyteczne były komunikaty podawane przez Wehrmacht, które tego dnia wymieniały Müncheberg, co oznaczało, że wojska sowieckie przedarły się przez niemiecką linię obrony. Wspomniane miasto znajdowało się 17 kilometrów za Wzgórzami Seelow. Taka „gazeta” mogła być już później użyta jako podpałka do ognia rozpalonego na balkonie, w celu ugotowania nadgniłych ziemniaków. W mieście mieszkańcy musieli radzić sobie bez gazu i elektryczności. Pocieszano się, że w tych prymitywnych warunkach można jeszcze jakoś egzystować. Berlińczycy obawiali się, że po nadejściu Sowietów będą musieli – według plotek do nich docierających – jeść trawę i korzenie tak jak mieszkańcy Śląska.

Do dowódcy 1. Frontu Białoruskiego marszałka Gieorgija Żukowa dotarły już wieści o przyczynach zbyt wolnych postępów jego wojsk. Według raportów część żołnierzy Armii Czerwonej była zbyt zajęta szabrowaniem, by zajmować teren opuszczony przez oddziały wroga. Żukow wydał rozkaz 3. Armii Uderzeniowej otwarcia ognia artyleryjskiego w kierunku Berlina. Zadanie to spadło na 79. Korpus Strzelecki gen. mjr Pieriewiertkina, który znajdował się zbyt daleko od miasta, by pociski wystrzelone przez jego artylerię spowodowały poważne zniszczenia. Dodatkowo Żukow dowiedział się o postępach 1. Frontu Ukraińskiego marszałka Iwana Koniewa nacierającego na miasto od południa. Wysłał więc rozkaz do dowódcy 1. Gwardyjskiej Armii Pancernej gen. płk Katukowa oraz 2. Gwardyjskiej Armii Pancernej gen. płk Bogdanowa. Ich zadanie teoretycznie było proste: przebić się do miasta i zawiesić w jego centrum sztandar Związku Sowieckiego. Przedmieścia Berlina mieli opanować nad ranem następnego dnia. W praktyce pierwsze oddziały pancerne pojawił się na rogatkach miasta wieczorem 21 kwietnia.

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura