Kanar. Co rano i co wieczór, jak nikt inny, wpływa na wyobraźnię pracowniczej masy pasażerskiej. Porywa sny o pasażerskim prawie do miasta. Z naszegomiasta w miasto onych – władzy i kontroli. Niepostrzeżenie zmienia wolność w niewolę, praworządność w dozór.
Wobec kanara nie można być obojętnym. Trzeba przyjąć strategię. Inaczej wchodzi w nasze życie zupełnie z zaskoczenia brutalnie depcząc nasz leniwy spokój – od przystanku do przystanku. Rozsiewa wokół smród dozorcy stada świń czekających na ubój. Staje w końcu naprzeciwko, najlepiej we trzech z każdej strony, zamykając drogę wyjścia. Znikąd nie ma ratunku. Jedna myśl świdruje w głowie.
- Bileciki do kontroli !
- Znowu? Pryskamy! Czy wzięłam portfel z domu? Uprzejmiej Pan nie umie? 50 zeta w łapę starczy? Boże, mój Tadek też miał takie niedźwiedzie łapy, ale zginął w powstaniu…
Czasem z masy wyłoni się człowiek wolny – obywatel. Z podniesioną głową mierzy się wzrokiem z oprawcą.
- Pozwoli Pan, że spóźnię się z okazaniem biletu.
- Ile?
- Jakiś kwadrans. Tyle, ile spóźniam się przez was właśnie do pracy!
albo
- Mam, ale hola hola. Ten autobus urąga wszelkim standardom. Klima nie działa, duszno, zimo, śmierdzi. Najpierw doprowadźcie to stare pudło do porządku. Potem porozmawiamy.
Kanar jest bezradny. Wobec strategii obywatelskiej ustawodawca nie wymyślił stosownych szykan. Jeszcze. Bo, przecież gdyby członek masy pasażerskiej po prostu nie miał, albo zwyczajnie odmówił to można by go nawet ująć, pochwycić, oddać w ręce kolegów, którym lepiej powiodło się na testach wstępnych w Szczytnie. Można otoczyć z kumplami kanarami, można zastraszyć, ale wobec wolnego obywatela wzrok czyhającego na ofiarę sępa zapada się, sęp topnieje w oczach, odchodzi, polować na kolejną ofiarę. Nikt nie bije brawo. Przecież to wariactwo. Żeby domagać się swoich praw w tramwaju? To takie romantyczne, ale przecież nie dla mnie.
Codzienny miejski rytuał, wybijany taktem wyboi albo podkładów tramwajowych, upaja, pomaga utrwalić odruchy. Nikt nie zadaje pytania: czemu kanar najpierw nie zaproponuje biletu? Kto go ubiera po tajniacku, niczym menela – w dresy i kurtkę ze sztucznej skóry? Gdzie jego mundur i maniery konduktora? Kiedy ktoś go w końcu wyrzuci za drzwi na przystanku Orwella, albo Bieruta skrzyżowanie z Ordynacką? Jedziemy od przystanku Wolność do przystanku Prawo, ale póki nie wysiądziemy Wielki Ptak patrzy!
Art. 33a, pkt. 7 ustawy o transporcie publicznym:
7. Przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona ma prawo:
1) w razie odmowy zapłacenia należności – żądać okazania dokumentu umożliwiającego stwierdzenie tożsamości podróżnego,
2) w razie niezapłacenia należności i nieokazania dokumentu – ująćpodróżnego i niezwłocznie oddać go w ręce Policji lub innych organów porządkowych, które mają zgodnie z przepisami prawo zatrzymania podróżnego i podjęcia czynności zmierzających do ustalenia jego tożsamości…
Komentarze
Pokaż komentarze