Wymyślić represje

Kwiat polskiej konserwatywnej braci dziennikarsko – publicystycznej bije na alarm: „w Polsce wolność słowa jest zagrożona! Więcej – ona jest gwałcona!”. Skąd wziął się ten raban rozpaczliwy i bojaźń nad wolnym słowem?

Otóż okazało się, że nie warto już rozmawiać z Janem Pospieszalskim, że trzeba zamknąć (anty)Salon Rafała Ziemkiewicza, że misja Anity Gargas nie jest już taka specjalna, że wiadomości Jacka Karnowskiego nie są atrakcyjne, że może owszem Bronisław Wildstein coś tam przedstawia, ale co konkretnie to nie wiadomo, że ciężar prasy Tomasza Sakiewicza jest nie do wytrzymania. Pośród kakofonii lamentów wyrzuconych z pracy i represjonowanych przez zbrodniczy platformerski reżim quasi-totalitarny ludzi mediów zda się słyszeć wydobywający się z wielu gardeł żałobny krzyk: „Nie zabijajcie nas!”. Chodzi oczywiście o śmierć publiczną. W oczach konserwatywnych publicystów i dziennikarzy źle się dzieje w Rzeczypospolitej, gdyż zabiera się głos, iście nixonowskiej, „cichej większość”, która ma „inną wrażliwość” niż reżimowe, mainstreamowe media.

Czy tak jest w istocie? Czy w Polsce odbiera się komukolwiek wolność do swobodnego wypowiadania się? Czy z polskiego rynku medialnego i z przestrzeni publicznej znikła konserwatywna myśl?

Odpowiedź na wyżej postawione pytania brzmi: nie!

Konserwatyści w mediach radzą sobie przecież całkiem nieźle. Salon24 kwitnie. Portal „wPolityce” też. Fronda.tv i Niezależna.tv funkcjonują sobie w internecie i nikt im w tym nie przeszkadza. Ziemkiewicz prowadzi „Cafe Rzeczpospolita”. Presspublica wprowadziła na rynek nowy tygodnik. Drukowana „Rzepa” się sprzedaje. „Nasz Dziennik” tak samo. Działa radio Krzysztofa Skowrońskiego.

Zatem w czym jest problem?

Problem konserwatystów, bądź raczej z konserwatystami obecnymi w polskich mediach, polega na megalomanii. Każda decyzja, która nie do końca zgadza się z ich wizją świata, która im nie do końca pasuje oznacza w ich mniemaniu zamach na wolność, pluralizm, demokrację etc. A tak przecież nie jest. Owszem, można się zastanawiać czy zarząd TVP elegancko rozstał się ze swoimi współpracownikami. Ale nie można porównywać tych działań do kneblowania komukolwiek ust.

Kolejnym problemem jest szczypta hipokryzji przezierająca przez przekaz płynący z politycznie prawej strony polskich mediów. Lecą gromy na rządzących, gdy ABW prześwietla „Gazetę Polską”. A gdy ta sama służba podsłuchuję ludzi „Wyborczej” to nic wielkiego się nie stało. Łamanie prawa jest naganne bez względu na to, kto w jego wyniku jest poszkodowany, nieprawdaż?

Gdy mówi się o tym, że generał Błasik mógł być w stanie wskazującym na spożycie to od razu ludzi podających te przypuszczenia do wiadomości publicznej oskarża się o zaprzaństwo. A gdy pomawia się Bronisława Geremka to prawie nikt go nie broni. Później, gdy okazuje się, że podano do wiadomości wierutną bzdurę słychać jedynie cichutkie „przepraszam”. Nikt jakoś nie wzywa nikogo do honorowego odejścia z funkcji, ani nawet do„moralnej dymisji”.

Ot, i cała prawda. W Polsce dotkliwych represji nie ma, ale fajniej, szlachetniej i łatwiej jest być represjonowanym. Więc trzeba te represje wymyślić.