Propozycja rozwiązania problemu tęczy

Tęcza zawsze mnie zachwycała. Ile razy ją zobaczyłem musiałem zatrzymać się, by choć przez chwilę cieszyć nią oczy. Niby banalne zjawisko optyczne. Jednak urzekające swoją ulotną potęgą. Wyobrażam sobie jakie musiała robić wrażenie, gdy ludzie nie znali jeszcze jej fizycznej natury. Traktowana była jak jakiś znak od Pana Boga. Kusiła też pewnie nigdy niezrealizowaną potrzeba obejrzenia jej drugiej strony. Twórców inspirowała przeróżnie. Za przykład posłużyć mogą piosenki śpiewane przez Astrud Gilberto i Mirę Kubasińską. Bardzo różne i bardzo piękne. Zachęcam do posłuchania po lekturze notki.

 Nie jestem ani fanem, ani znawcą współczesnej sztuki. Jednak zrobienie z tęczy trwałego symbolu LGBT i potem postawienie jej pomnika kojarzy mi się jak najgorzej. To tak jakby uśpić ulubionego kota, wypchać go i postawić na biurku. Nędzny trup zamiast nieposkromionego i ulotnego piękna. Ciekaw byłem jak artystka tłumaczy się ze swojej „instalacji”.  W pierwszych zdaniach wywiadu coś tam plecie o różnych tęczowych inspiracjach. Jednak każdy kto potrafi czytać ze zrozumieniem i dotrwa do końca, zorientuje się, że jednak to o LGBT chodzi artystce przede wszystkim. Z zapałem staje na barykadzie walki o tolerancję z biało-czerwonymi, którzy kojarzą się jej już głównie z paleniem, burzeniem, niszczeniem, atakowaniem, straszeniem i napadaniem. Czytając jak lamentuje nad podpalaniem co jakiś czas jej „dzieła sztuki” nie mogłem oprzeć się skojarzeniu z malarzem dłoni z filmu Barei „Poszukiwany, poszukiwana”. Bez wątpienia cała zadyma wokół „rzeźby tęczy” służy przede wszystkim Julicie Wójcik. Dodaje jej rozgłosu i poczucia bycia kimś ważnym. Nie bez znaczenia jest też to, że świeżo odbudowana tęcza wygląda bez wątpienia znacznie atrakcyjniej niż kilkomiesięczna, wyblakła i zszarzała od deszczy i kurzu wielkiego miasta. Na cmentarzach sztuczne kwiaty też przecież wymienia się co jakiś czas. W mojej ocenie, w tych przypadkach gdy sprawcy podpaleń nie są ustaleni, to właśnie Julita Wójcik powinna być główną podejrzaną, bo trudno u kogokolwiek doszukać się  bardziej oczywistych korzyści z takiego przedsięwzięcia.

Właśnie ta korzyść artystki z płonącej tęczy zainspirowała mnie do rozwiązania, które chcę teraz podpowiedzieć. Jest bardzo prosty sposób na ogranie w tej sprawie nienawistnych biało-czerwonych, gwarantujący przy tym zawsze świeże kolory „dzieła”, pogłębienie jego walorów artystycznych i etycznych. Julita Wójcik powinna sama palić swoją tęczę! Jak zastrzegłem nie jestem ani znawcą, ani fanem tego rodzaju sztuki. Z dwojga złego płonąca tęcza wydaje mi się jednak artystycznie znacznie ciekawsza od jej sterczącej atrapy, a posądzenie o plagiat Płonącej żyrafy raczej też nie grozi. Z  wywiadu dowiedziałem się, że odbudowa spalonej tęczy kosztuje ok. 70 tyś. PLN i że kilkadziesiąt tysięcy osób jest za jej odbudową (również wiele jest za odbudową „regularną”). Okazuje się, że fani tęczy musieliby na każdą nową „instalację artystyczną” pani Wójcik wydać tylko po symbolicznej złotówce i cała sprawa może się znakomicie obejść bez publicznego grosza! Tym bardziej, że przy moim pomyśle koszty można będzie znacznie ograniczyć ze względu na „ulotność” tęczy, która ma przetrwać tylko kilkanaście minut (jak prawdziwa) i wymaga mniej trwałych materiałów. Wystarczy, że artystka powoła fundację „Budujemy tęczę”. Po zebraniu odpowiedniej kwoty rozpoczyna się proces odbudowy. Jednocześnie nagłaśniany jest termin jej uroczystego „odsłonięcia”. Wszyscy chętni mogą przyjechać na prezentację nowej instalacji Julity Wójcik, nacieszyć oczy jej żywymi kolorami, a potem zobaczyć jak artystka ją podpala, pozostawiając tęsknotę i niedosyt, przemieszane jednak z radością z ożywczych płomieni. Tęcza zostaje spalona miłośnie, a nie nienawistnie. Biało-czerwoni mogą sobie tylko popatrzeć. Julita Wójcik, Spółdzielnia Rękodzieła Artystycznego Tęcza i tysiące sponsorów mają znowu zajęcie, a warszawiacy ubaw za darmo.