Polityka jako teatr - słów kilka o zachowaniu pani poseł Sawicki

Platforma przoduje ostatnio w mowach oratorskich skierowanych do wyborców. Po apelu Donalda Tuska podczas debaty z byłym prezydentem mającego odwoływać sie do racjonalno-pragmatycznej strony elektoratu przyszła pora na wystąpienie emocjonalne. Oto bowiem posłanka Sawicka ze łzami w oczach przekonywała jakim to jest porządnym człowiekiem i wyśmienitym pedagogiem. W swoim monologiem nie omieszkała zahaczyć o tak ważne dla niej przy sprawowaniu urzędu dziedzictwo i symbole narodowe jak Katyń czy walki o niepodległość.
Nie twierdzę bynajmniej, iż całe to przedstawienie było dokładnie wyreżyserowane. Sytuacja w jakiej znalazła sie pani poseł jest nie do pozazdroszczenia i nie może dziwić jej kondycja psychiczna. To jedno. Drugą sprawą jest jednakże wypieranie się odpowiedzialności i przerzucanie winy na organy ścigania. Jedyne na co zdobyła sie pani poseł to przyznanie się do tego (i tylko tego) co widzieliśmy na ujawnionych wczoraj taśmach. słowa te utonęły jednak w potoku zdań na temat uczciwości, oddaniu wyborcom czy walce jej rodziny "na wszystkich frontach".
Analizując jej działania (nie słowa na konferencji), zwłaszcza w porównaniu ze językiem z ujawnionych taśm, można dojść do wniosku, że całe to przedstawienie nie było "krzykiem wołającego o życie" na jakie miało wyglądać a próbą łapania się ostatniej deski ratunku, za którą uznano emocjonalny apel skruszonej pani poseł. Słowa mówiące o tym, że konferencja przeprowadzana jest w Sejmie bo pani Sawickiej "nie stać na lokal na mieście" wyraźnie wskazują, że chodzi zebranie jak największej liczby kamer wokół swojej osoby.