Życie po życiu, czyli wysuszanie na zimno

Nie jest łatwo być dobrym synem Matki Ziemi. Zmienić żarówki na energooszczędne. Gasić światło po wyjściu z pokoju. Wyłączać komputer na noc. Wyłączać stand-by* w telewizorze i wieży. Sortować śmieci.

 

A taka na przykład Camilla, księżna Kornwalii, przyszła księżna-małżonka, lecąc do Grecji prywatnym samolotem wyemitowała 45 tysięcy kilogramów dwutlenku węgla do atmosfery. W dodatku - jacht, na którym wypoczywała zużywał ok. 400 litrów paliwa na godzinę. Te ostatnie dane wydają mi się trochę naciągane, chyba żeby przyjąć, że paliwo zamiast do silnika wylewane było bezpośrednio do morza.

 

Tak czy owak, gdziekolwiek się nie obrócić, wpływamy na środowisko, w którym żyjemy. Okazuje się jednak, że nawet po własnej śmierci możemy nie tylko oszczędzić kłopotów naszej Matce Ziemi, ale przy okazji spełnić zaszczytną funkcję nawozu. Szwedzki rząd promuje metodę "wysuszania na zimno" ludzkich zwłok. Nowa metoda zakłada "kąpiel" zwłok w ciekłym azocie o temperaturze minus 196 stopni Celsjusza, podczas którego mechaniczne wibracje kruszą na pył zamrożone zwłoki . Otrzymany różowo-beżowy proszek, stanowiący ok 30 proc. wagi ciała, zostaje później wysuszony oraz oczyszczony z wszelkich zanieczyszczeń.

 

I trzeba przyznać, że w kwestii pochówku, w przeciwieństwie do polskiej polityki, widać jakąś realną alternatywę. Można bowiem dać się pogrzebać, spopielić albo wysuszyć na zimno. Czyż nie jest to optymistyczna wizja?

* W Wielkiej Brytanii urządzenia w trybie 'stand-by' zużywają ok. 8% całej energii elektrycznej wykorzystywanej przez gospodarstwa domowe