To ta, w której zapracowany i ciągle w biegu syn nie ma czasu, by odebrać telefon od swojego ojca. A to jest na zebraniu, a to jedzie windą razem z kolegami z pracy. Wreszcie w samochodzie odbiera telefon i nagłym, i niebezpiecznym manewrem zawraca auto. Jedzie do szpitala, bo – jak się okazuje – tam jest jego ojciec. Szuka go w sali i w końcu znajduje całego, chociaż pewnie niekoniecznie zdrowego. Całość kończy komunikat: „Oby nigdy nie zabrakło Ci czasu, by okazać uczucia.”
Konkluzja Ezekiela jest taka: Plus wykorzystał najniższe emocje, zaszantażował mnie. Skomercjalizował tragedię w sposób w jaki niedolę sprzedają tabloidy.
Przyznam się, że na tę reklamę próbowałem spojrzeć oczami moich rodziców. Dla nich telefon (także ten komórkowy) jest jedynym narzędziem kontaktu z jednym synem, który ciągle pracuje na dyżurach lekarskich i z drugim synem, który mieszka w innym mieście. To narzędzie alarmu, kiedy zdrowie zaczyna szwankować lub kiedy samotność zaczyna doskwierać. Nie wiem i nawet nie pytałem o to, czy czują się emocjonalnie zaszantażowani i emocjonalnie wykorzystani?
Ja na pewno nie.
Jeżeli zaś chodzi o reklamy, to nie emocje w nich zawarte są dla mnie największym problemem, ale zwykła durnota lub zawarty w nich poziom humoru na poziomie finezji młota pneumatycznego. Kłaniają się tutaj spoty środków czystości (kretyńsko uśmiechnięte gospodynie domowe zachwycające się bielą) lub środków higieny (np. żel pod prysznic jako cudowne remedium na szefa w pracy lub rozkrzyczane dzieci). A już szczyt głupoty biją ostatnio widziane filmiki, w których dzieci zrobią wiele, a może nawet wszystko, by zwiększyć w sobie pragnienie na pewien napój.
Wracając jeszcze do reklamy Plusa – ma ona świetne tło muzyczne. To fragment muzyki Enio Morricone do „Once Upon A Time In America”. Zresztą inna reklama – z siatkarzami pchającymi samochód – także wykorzystuje muzykę z tego filmu.
I dobrze, bo Morricone to klasa sama w sobie.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)