Czy jesteśmy skazani na PiS, PO i SLD? (polemika z „wodzem” :)

 

A więc stało się! Igor Janke rzucił wyzwanie dla odważnych, którzy w wiadomym miejscu mają cojones, a nie twarożek.

 

Nasz „capo di tutti capi” (liczę na poczucie humoru)  twierdzi, że ciężki los, który skazuje nas na rywalizacje dwóch partii, wynika z ordynacji wyborczej i pieniędzy, którymi dysponują partie parlamentarne. Chór wesołych komentatorów pod wpisem Pana Igora rączo dołączył się do potrzeby zmian na naszej scenie politycznej. Jeden z nich nawet już wyraził optymizm, że jest dobrze, bo przecież, jak napisał, cytuję:

 

” trzon nowego widać. Poncyliusz, Migal, Kowal..”

 

No tak. Ktoś naiwny, po tytule wpisu Igora Janke, mógł sądzić, że chodzi o wyrzucenie wszystkich trzech partii. Nic bardziej błędnego – chodzi oczywiście tylko o PiS, a w szczególności o „zutylizowanie” Kaczyńskiego. 

 

Ktoś tam jeszcze zawołał, że, oczywiście: „tylko JOW-y mogą nas uratować”.

 

Z pewną taką nieśmiałością chciałbym zauważyć, że w Polsce mamy różne ordynacje do Sejmu i Senatu. No i właśnie w Senacie, gdzie dokonuje się wyboru ludzi, a nie partii (jak nauczają JOW-y ), polaryzacja dwupartyjna jest zwykle jeszcze wyraźniejsza niż w Sejmie.

 

Moi drodzy – nie tędy droga! Scena polityczna w demokracji, to nie szachownica, gdzie można sobie przesuwać polityków, jak pionki, sądząc, że przesuwamy całe elektoraty.

 

Załóżmy, że w PiS dochodzi do „zamachu stanu” i Kaczyński zostaje zastąpiony jakimś tam Poncyliuszem czy innym Migalskim. Wyrzucony Kaczyński tworzy nowe ugrupowanie, które pozbawione jest środków finansowych z budżetu.

 

Jak sądzicie, drodzy czytelnicy, na jaką partię głosowałby dotychczasowy elektorat PiS-u ?

 

Bingo! (jak zwykł komentować Pan Sowiniec : ) – elektorat porzuciłby PiS, pozostając przy Kaczyńskim.

 

Dlaczego? Czy byłoby to potwierdzeniem tezy o „zakonie”?

 

Nic bardziej mylnego. To bardzo logiczne i zdrowe zachowanie obywateli.

 

Nie głosujemy na partie; nie głosujemy też na „programy”, czyli obietnice bez pokrycia, wygłaszane podczas kampanii wyborczych.

 

GŁOSUJEMY NA INDYWIDUALNOŚCI !!!

 

Dla mnie, a jak sądzę również dla większości elektoratu PiS, jest kilku polityków na scenie politycznej, którzy od dziesiątek lat są gwarantem uczciwości i stałości w swoim postępowaniu. Czasem popełniają błędy, bo to przecież ludzkie, ale zawsze kierują się czystymi intencjami.

 

Są to: Macierewicz, Kaczyński, Olszewski, Romaszewski, Marek Jurek, a z młodszego pokolenia – Mariusz Kamiński. Lista z pewnością nie jest kompletna.

 

Żeby nie było, że dobieram partyjniacko, to dodam, że również w PO była taka indywidualność, a był nim oczywiście, Jan Rokita. W obecnym PO, niestety, ale dostrzegam już tylko postaci plastikowe, bezideowe, kierujące się li tylko wizerunkiem. Dla dzisiejszych polityków PO władza jest celem samym w sobie, a nie środkiem do realizacji dobra wspólnego.

 

Wnioski.

 

Nazwiska: Poncylisz, Migalski, Kluzik Rostowska, itp., znam zaledwie od kilku lat. Nic mi nie mówią; niczego nie gwarantują. Będę na nie głosował, dopóki będą mieli potwierdzenie od Kaczyńskiego. Jeśli Kaczyński dobierze sobie inną drużynę, to bez najmniejszych wyrzutów sumienia zrezygnuje z wymienionych.

 

Nie jest jednak tak, że moje zaufanie do Kaczyńskiego jest nieograniczone. Już w czasie kampanii wyborczej mocno je nadszarpnął, przekonując, że nie ma „postkomunistów”.

 

Nie ma? Oczy przecieram ze zdumienia, bo co włączę TVN24, to aż bordowo się robi.

 

Przyjmuję jednak, że Kaczyński, zmęczony i pogrążony w żałobie po bracie, dał się trochę manipulować swojemu sztabowi wyborczemu, który zapewniał Go, że najważniejszy jest „pijar” i strategia, a nie wartości.

 

 Teraz jednak Kaczyński wraca do siebie, co odnotowuję z radością.

 

O tym, że znowu jest tym WIELKIM KACZYŃSKIM świadczy liczba nowych (i starych) wrogów, oraz zaciekłość, z jaką atakują.

 

Pozdrawiam czytelników i komentatorów (jeśli się tacy znajdą : )