Cenię sobie moją wirtualno - blogerską aktywność. Jest to po prostu mój dość skuteczny sposób komunikowania się z opinią publiczną. Piszę często o PiS to prawda. Uważam jednak to w pewnym sensie za moją powinność.
Łukaszu, Mój Przyjacielu
Z całego serca dziękuje Ci za Twój list otwarty (http://300polityka.pl/lukaszmezykblog%20). Przyznam szczerze, że - mimo całego zawartego w nim krytycyzmu co do ostatnich moich poczynań - bardzo mnie on ucieszył. Dlaczego? Bo jak sądzę zależy Ci na mnie i mojej działalności publicznej. Taką przynajmniej mam nadzieję.
Informacje o barierach architektonicznych dla osób niepełnosprawnych w instytucjach publicznych, które zacytowałeś dostrzegłem. Dziękuje Ci za zwrócenie mi na nie uwagi. Mogę zadeklarować, że zajmę się tą sprawą. Podobnie jak niedoszłą do skutku w zeszłej kadencji kwestią tak zwanej pułapki rentowej. Będę to robił, gdyż dziania te uważam za słuszne, choć z drugiej strony nie sądzę też, by działalność na rzecz różnorakich ułatwień dla środowiska osób niepełnosprawnych miała wyczerpywać całą moją aktywność. Składają się przecież na nią choćby również zainteresowania innymi zagadnieniami czy kontakty i działania w okręgu wyborczym. Przyznam szczerze, że jak dotąd odbieram raczej pozytywne recenzje moich zaangażowań zwłaszcza w tym ostatnim zakresie.
Uważam, że obowiązkiem każdego polityka jest rozmawiać z dziennikarzami (z tej zasady wyłączam jedynie Fakty i Mity oraz Nie ). Także z tymi, co do których mogę mieć przekonanie, że taka rozmowa nie będzie dla mnie rzeczą łatwą. Taka sytuacja miała miejsce także w mojej rozmowie z Robertem Mazurkiem dla Rzeczpospolitej, która jak sądzę była impulsem do napisania twego listu. Niezależnie od zręczności czy trafności moich odpowiedzi były one absolutnie szczere. I szczerość tę sobie cenię.
Podobnie cenię sobie moją wirtualno - blogerską aktywność. Jest to po prostu mój dość skuteczny sposób komunikowania się z opinią publiczną. Piszę często o PiS to prawda. Uważam jednak to w pewnym sensie za moją powinność. Powinność mówienia o fakcie skolonizowania przez pisowską - dość wąską grupę polityczno – towarzyską - polskich środowisk prawicowych i konserwatywnych.
Wreszcie sprawa ostatnia . Z przekonania o mówieniu co się uważa – nie tylko w sprawach światopoglądowych - wynika też moja inicjatywa ograniczenia uprawnień związków zawodowych. Mam nadzieję że uznajesz tę sprawę za kwestię merytoryczną i to moje przedsięwzięcie popierasz.
Tyle wyjaśnień. A twoje uwagi z pewnością wezmę sobie do serca.
Pozdrawiam Cię serdecznie
Filip
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl


Komentarze
Pokaż komentarze (22)