Otóż przeczytawszy jej tekst miałem wrażenie obawy, a nawet lęku. Lęku o to że to, co dziś dla wielu uchodzi za nowatorstwo Vaticanum II, może tak naprawdę okazać się jedynie, bardziej lub mnie udanym, współczesnym ujęciem dawno zdefiniowanych i jasnych prawd.
Dzisiaj krótki wpis prostujący. W swoim wczorajszym tekście dotyczących Lefebvrystów napisałem, że autorka artykułu w Rzeczpospolitej na temat ich powrotu do jedności Rzymem, Ewa Czaczkowska uważa to ewentualne posunięcie Stolicy Apostolskiej za niedobry ruch. Jest to oczywista nieścisłość. Redaktor Czaczkowska z potencjalnej przyszłej jedności się cieszy. Dywaguje tylko jak najważniejsze tematy ostatniego Soboru, takie jak ekumenizm, wolność religijna czy kolegializm, będą teraz interpretowane przez wielu wiernych.
Tyle, co do wyrażonych wprost zdań w jej tekście. Będę jednak upierał się przy tym, co spowodowało, że tak zinterpretowałem jej opinie. Otóż przeczytawszy jej tekst miałem wrażenie obawy, a nawet lęku. Lęku o to że to, co dziś dla wielu uchodzi za nowatorstwo Vaticanum II, może tak naprawdę okazać się jedynie, bardziej lub mnie udanym, współczesnym ujęciem dawno zdefiniowanych i jasnych prawd. I właśnie w tym sensie ów podskórny niepokój, widoczny w tekście Ewy Czaczkowskiej, jest moim zdaniem czymś, co prowadzi wielu podobnie myślących do przekonania, że wysiłki Benedykta XVI na rzecz porozumienia z Bractwem Świętego Piusa X są złym pomysłem. Choć rzecz jasna sama redaktor Czaczkowska z pewnością tak nie myśli.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny internet dla dzieci: www.jo-ki.com


Komentarze
Pokaż komentarze (15)