Naród, który zapomina o swoich ofiarach, ryzykuje utratę części swojej duszy

Podczas lata 1943 roku masakry etnicznych Polaków na Wołyniu osiągnęły swój przerażający szczyt. 11 lipca 1943 roku, znanego jako „Krwawa Niedziela”, oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), często wspomagane przez lokalnych kolaborantów, przeprowadziły skoordynowane ataki na dziesiątki polskich wsi, z których wiele miało miejsce, gdy rodziny zebrały się na niedzielnej mszy.

Mężczyźni, kobiety, dzieci i starcy zostali zamordowani z niezwykłą brutalnością. Całe społeczności, które istniały od pokoleń, zostały wymazane. Atakowano kościoły, palono domy, a ci, którzy próbowali uciec, często byli ścigani. Historycy szacują, że dziesiątki tysięcy polskich cywilów zginęły na Wołyniu, a szersza kampania na Wołyniu i w Galicji Wschodniej pochłonęła około ponad 120 000 polskich żyć.

Przez dziesięciolecia wielu z tych ofiar nie miało głosu. Ich groby często pozostawały nieoznaczone, ich historie tłumione, a ich rodziny pozbawione możliwości godnego opłakiwania.

Gdy wspominamy te okrucieństwa, nie chodzi o pielęgnowanie nienawiści wobec dzisiejszych Ukraińców. Chodzi o oddanie hołdu niewinnym ofiarom, uznanie historycznej prawdy, poparcie dla godnych ekshumacji tych, którzy wciąż spoczywają w zapomnianych miejscach pochówku, oraz uznanie, że prawdziwe pojednanie może być budowane tylko na prawdzie, a nie na milczeniu.

Niech ofiary Wołynia będą pamiętane. Wieczna pamięć tym, których życia odebrano tylko dlatego, że byli Polakami.

„Naród, który zapomina o swoich ofiarach, ryzykuje utratę części swojej duszy.”