„Maciej Kalenkiewicz(1906) już przed wojną należał do grona oficerów młodszego pokolenia, zwracających na siebie uwagę dowództwa. Po wrześniowych walkach (w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii) znalazł się w  "Oddziale Wydzielonym WP", legendarnego majora Hubala- Henryka Dobrzańskiego, jako jego zastępca. Tam też spotkał swego brata ciotecznego, podchorążego Józefa Świdę  – „Lecha” (co należy tu odnotować, ze względu na późniejsze losy obu oficerów). Źle układające się stosunki między Hubalem, a nowo tworzącą się konspiracją SZP-ZWZ spowodowały, że kpt. Kalenkiewicz już w grudniu 1939 roku został wyznaczony przez Dobrzańskiego jako kurier do Naczelnego Wodza we Francji. Tam (po bardzo krótkiej służbie w Centrum Wyszkolenia Saperów) skierowano go do Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej, której mp. był wtedy Paryż. To on, razem z kpt. Górskim już wtedy wysunęli koncepcję nawiązania lotniczej łączności z krajem i stworzenia na Zachodzie formacji wojsk spadochronowych dla potrzeb konspiracji w Polsce. Jako jeden z pierwszych cichociemnych (ekipa nr 2), wylądował w nocy z 27 na 28 XII 1941 r. w kraju. Przydzielony do Oddziału III  - operacyjnego Komendy Głównej ZWZ (już przeniesionej z Paryża do Warszawy), służył na tym stanowisku pełne dwa lata (aż do lutego 1944 r.). Tutaj też współdziałał przy opracowaniu różnych wersji "planu 54", przewidującego wybuch ogólnopolskiego powstania.

W końcu 1943 r. do Komendy Głównej (już wtedy) Armii Krajowej, zaczęły dochodzić ze Wschodu niepokojące wieści. Chodziło o zgrzyty i różne przedziwne konfiguracje, powstające w trójkącie Niemcy  - AKSowieci. Najpierw dramatyczny meldunek wywiadu AK z Puszczy Nalibockiej zelektryzował wieścią, że 1 grudnia zmasowana akcja kilku brygad sowieckiej partyzantki doprowadziła do rozbrojenia polskiego Zgrupowania Nalibockiego, że oficerów zlikwidowano (w rzeczywistości -wywieziono ich samolotem w głąb sowietów), że żołnierzy rozbrojonych wcielono do sowieckich brygad, a opornych wychwytuje się i rozstrzeliwuje.

Po tym meldunku nadszedł następny, mówiący, że garstka ocalałych z tego brutalnego rozbrojenia żołnierzy AK (17 ludzi na początek), pod dowództwem por. Adolfa Pilcha – „Góry”, tocząc zacięte boje z Sowietami, zawiesiła działania przeciwko Niemcom i otrzymuje od nich broń oraz amunicję.Te meldunki znalazły swoje odbicie w raportach KG AK kierowanych okresowo do Naczelnego Wodza, gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego. Naczelny Wódz zareagował natychmiast:   (...)  Tragedia baonu Stołpeckiego nie usprawiedliwia późniejszego postępowania, meldowanego przez Nowogródek. Broń na Niemcach należy zdobywać, a nie przyjmować od nich w darze. Oczekuję raportu, kto ponosi za to winę i jakie zastosowano sankcje (...)

W chwili gdy Warszawa otrzymała ten rozkaz, komendant główny AK już wiedział, że poprzednie meldunki z Nowogródczyzny nie zawierały pełnego naświetlenia np. tego, że  „Góra” istotnie przestał walczyć z Niemcami, aby móc skutecznie unikać likwidacji ze strony kilkunastu tysięcy sowieckich partyzantów w Puszczy Nalibockiej, ale broni od Niemców nie otrzymuje. Te spóźnione raporty nie przyniosły jednak uspokojenia. Bo oto podobny problem wyrósł po tej stronie Niemna, w okolicach Hołdowa w Nadniemeńskim Zgrupowaniu Partyzanckim AK. Była to formacja bardzo naonczas silna, składająca się z trzech okrzepłych już w walkach batalionów: (I - kapitana „Zycha” - Władysława Żogło, IV - porucznika „Ragnera” Czesława Zajączkowskiego i  - w organizacji  - VIII  -"Bohdanka" porucznika  „Jastrzębca” - Władysława Mossakowskiego). 

Zgrupowanie to w sile prawie 1500 ludzi, także zawiesiło walki z Niemcami  - jak mówią meldunki  - i przyjmuje od nich broń.  Major „Kotwicz”    odczuł to bardzo boleśnie. Z Nowogródczyzną był związany od urodzenia. Czuł się także odpowiedzialny za obu dowódców: „Górę” -bo cichociemny i także z tego, że miał komendę nad Niemeńskimi

Zgrupowaniami. Był nim bowiem, awansowany już do stopnia rotmistrza „Lech”  - Józef Świda, cioteczny brat Kalenkiewicza i  współwojak od „Hubala”, a że rozkaz Naczelnego Wodza winien być natychmiast wprowadzony w życie, mjr Kalenkiewicz sam zgłosił się do jego nadzorowania. Został więc odwołany z Wydz. Operacyjnego KG AK, mianowany inspektorem  KG na Okręg Nowogródzki i wyposażony w bardzo szerokie pełnomocnictwa.

W lutym 1944 wyjechał na Nowogródczyznę. Po krótkim zapoznaniu się z sytuacją  na  nowym terenie podjął kroki dyscyplinarne. Wobec „Góry” trudno je było zastosować, gdyż jego rozbity   batalion w Puszczy Nalibockiej dzieliło kilkadziesiąt kilometrów od Hołdowa,  czyli miejsca postoju zarówno przybyłego z Warszawy „Kotwicza”, jak  i (wtedy) komendanta Okręgu  Nowogródzkiego ppłk „Borsuka.” A  poza tym drogę do  „Góry  przegradzały  liczne sowieckie brygady. Zresztą  ostatnie meldunki skierowane do Warszawy nie potwierdziły  w sposób jednoznaczny winę „Góry”.

Był za to pod ręką „Lech”. Co do jego porozumienia z Niemcami nie istniały żadne wątpliwości, on sam je potwierdzał. Przez dwa tygodnie, od przyjazdu „Kotwicza”, obaj bracia się nie spotykają. Ale jeszcze przedtem nim  „Kotwicz” wyruszył z Warszawy, wymienili listy. To wielce dramatyczna korespondencja.

Podjęto ostatnią próbę załagodzenia sprawy.  „Lech” otrzymał więc rozkaz od ppłk „Prawdzica” - Jana Szulca (po wojnie  - Janusza PrawdzicSzlaskiego) składający się z dwóch punktów:

- odstąpić od rozmów i zawieszenia walk z Niemcami, zaprzestać

przyjmowania broni od nich, zaktywizować działania   bojowe skierowane przeciwko Niemcom,

- natychmiast zawiesić wszelkie działania zbrojne wymierzone przeciwko partyzantce sowieckiej.

   „Lech” odpowiedział natychmiast, że jest gotów do wykonania, ale tylko pierwszej części rozkazu. Drugiej zaś nie wykona, gdyż jegozdaniem wrogiem nr 1 miejscowej ludności polskiej na tamtym terenie nie są Niemcy, a Sowieci. I nie jest to tylko jego opinia, ale całej kadry oficerskiej i żołnierskiej braci podległego mu zgrupowania.

W tej sytuacji 12 (prawdopodobnie) marca 1944 roku w Szlachtowszczyźnie koło Hołdowa rtm. „Lech”  - Józef Świda, dowódca Nadniemeńskiego Zgrupowania Partyzanckiego AK, stanął przed sądem wojennym  za odmowę wykonania  II części rozkazu (a nie za porozumienie z Niemcami - jak się powszechnie do dziś uważa).

„Lech” się nie bronił, mimo iż praktycznie oskarżał go nie tylko kpt. „Warta”, ale i ppłk „Prawdzic”. Wyrok śmierci przyjął spokojnie. O roli w tej sprawie komendanta Okręgu ppłk „Prawdzica” vel „Borsuka” nie powiedział wtedy ani słowa.  „Kotwicz” wyrok zatwierdził, zawieszając jedynie jego wykonanie na okres powojenny, dając jedynie skazanemu prawo do rehabilitacji w boju (rtm. Świda został skierowany do okręgu

krakowskiego, gdzie w obwodzie Bochnia jako rtm. „Dzik” wykazał się bohaterską postawą, dowodząc oddziałem partyzanckim). Na podstawie meldunku przesłanego przez mjr. „Kotwicza” do Warszawy, gen. „Bór” mógł więc zameldować Naczelnemu Wodzowi: (...Wkroczyłem z całą stanowczością dla zlikwidowania niedopuszczalnej w żadnym wypadku współpracy z Niemcami (...).

Ale w tym meldunku było tylko pół prawdy. Dwa tygodnie pobytu „Kotwicza”  w Nowogródzkiem zorientowały go, że dostrzegł zaledwie wierzchołek góry lodowej. Ponaglany przez KG AK do powrotu, poprosił o pozostawienie go tam, gdzie aktualnie był... w Hołdowie i ku zdumieniu wszystkich, były inspektor KG AK przejął po „Lechu” dowodzenie osieroconym Nadniemeńskim Zgrupowaniem Partyzanckim. Wraz z batalionem przejął także po „Lechu” jego ulubioną siwą klacz. Maciej Kalenkiewicz bowiem postanowił przeprowadzić generalną sanację tego skądinąd świetnego okręgu.

Szła wiosna. Zbliżał się front wschodni. Dotychczasowy komendant Okręgu, w trosce o swoje wojsko, bombardował KG AK raportami, aby w chwili nadejścia sowietów pozwolić mu przesunąć się wraz z co  bardziej aktywnymi w prowadzeniu  zbrojnych starć oddziałami z partyzantką sowiecką  - na zachód. „Kotwicz” zaś, choć formalnie tylko komendant trzy batalionowego zgrupowania, myślał prawie globalnie…”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

cdn - posłuchałem właśnie teledysku depressu i nie wstydzę się przyznać, że miałem mokro w oczach...,pamiętam, jak trudno ojciec znosił swoją "partyjność" w oczach syna i co niektórych "przyjaciół" w latach osiemdziesiątych, którzy gówno wiedzieli o "wyklętym" kontekście Jego przeszłości... 

Uzupełniam tytuł - REBELIANCI! :)