Co z tą Polską. W niebie i w Polsce. Wierszyk

...i po świętach:

karnawał, karnawał, karnawał!

Znów Trąba Jerychońska wraz z Harfą Eolską

Opowiadają światu przestarzały kawał.

Tylko czasem z obłoków słychać:

„Co z tą Polską?”

 

To pyta Pan Bóg.

– Cisza –

 

Posyła anioła,

Anioł na ziemię spływa, bada intensywnie,

Powraca i od progu samego tak woła:

„Panie Boże! melduję,że jest pozytywnie;

Polska nam się udała: na powrót wesoła

Proch martyrologiczny skasowała z czoła,

Na Chrystusa Narodów nie pozuje dziwnie

I   r e l i g i ę   odsyła znowu do Kościoła.”

 

Tu przerwał, zaskoczony po niebie spoziera,

Bo jego sprawozdania jakby nikt nie słucha:

 

Bo Maria Magdalena – kartkuje Grottgera,

Święty Jan – na okrągło czyta „Króla Ducha”,

Matka Boska – „Do Matki Polki”, i łzy roni,

Święty Piotr – nad „Redutą Ordona” zgryzł wargi 

Dobry Łotr – nuci „Poszli nasi w bój bez broni”,

Pan Bóg – powtarza raz po raz kazanie Skargi.

 

Wciął się anioł: „Co siekło lokatorów nieba?”

A Pan Jezus: „Obetrzyj no uśmieszek mdły.

Są rzeczy, które robić koniecznie potrzeba.

Jak nie robią Polacy – to musimy My”.

 

 

 

 

 

 

***
pierwodruk w "Przewodniku Katolickim" w te Święta