Metafory ze snu - Część XIV

METAFORY ZE SNU - część czternasta

Dział: Kultura Temat: Literatura


Aforyzmy Zygmunta Jana Prusińskiego

* * *

Bajecznie dla mnie trwają te dni
roboty w mieszkaniu i remont
ale i tak jestem szczęśliwy
czas przyjazdu bliski.

* * *

Rzekomo lubię prać więc piorę
i twe majtki dwie pary ukryte w torbie
co za mody wprowadzam piorąc
szarym mydłem z okresu PRL.

* * *

A co do miłości to niczym motyl
szykuję się do wiosennych nocy.

* * *

Czekam na powrót do domu
zapachnie wreszcie kobietą!

* * *

Nie odwracaj się jak to robi mgła
spójrz w moje błękitne oczy -
w nich jest odbicie jak w lustrze
nigdy nie wątpij bo z motylami
jestem od dzieciństwa zaprzyjaźniony.

* * *

Eskapada uczuć ma siłę wiosny
w kamieniach śród szczelin tkwią
zapędy uroczych słów - niepodzielnie
rozbrzmiewa jakby powracające echo
tam znalazło miejsce dla siebie.

* * *

Niedomówienia gaszę jak świecę
w obiegu pozostawiam pieśni -
choć żadna niedokończona bym
mógł być pewny - w ograniczonej
ciszy opowiedzieć o siostrze mgły.

* * *

Wierzytelność jest jaskrawym cieniem
zbyt jestem dojrzałym dębem -
zatem kłębi się we mnie wiosna
taka inna na pewno męska dla ciebie
- byś korzystała o każdej porze
brać to co nazywamy miłością...

* * *

Pozwól że powspominam kochania się w tym miejscu
przy oknie i przy białym parapecie
gdzie na nim układasz niczym na wystawie
gałązki - owoce - słodycze - wazonik z kwiatem.

* * *

A gitarę zawiesiłaś tuż nad nami by zagrała
w trakcie pieszczot naszymi rękami
które krążą po naszym ciele -
jak byśmy byli pierwszą wiosną na północy.

* * *

Przysyłasz mi zdjęcia z Ustronia Zdroju
pokryta ziemia śniegiem i ławeczki pokryte
więc kruszysz ten śnieg kiedy idziesz
moimi śladami w wierszach.

* * *

Może oglądasz się że biegnę za tobą
takie zjawisko może zaistnieć fatamorganą
bo cóż wsiąść do pociągu i przyjechać
i pod Baranią Górą zaśpiewać ci psalm o miłości.

* * *

Okryj się szalikiem i idź w moją stronę
ja zawsze czekam w pobliżu - jestem!

* * *

Gaszenie przyczółka
który był dla nas schronieniem
mogliśmy układać wrzeciona
a twoja jedwabna bluzka
szeleściła w okolicach piersi.

* * *

Wobec rzeczy udanych i mniej udanych
zrywa się o świcie ptactwo
moja ręka została całą noc
między twymi udami - czułaś się bezpieczna.

* * *

Po sąsiedzku zastygł księżyc
był w kolorze białym - znikła złocistość
a ty mi mówisz o rozmarzonych liliach.

* * *

Poszedłem tam gdzie brzozy
graniczyły z dzikim stawem -
dlaczego dziki bo nie miał nazwy.

* * *

Wracając z lilią usłyszałem
jak pokrzywy się kłóciły
która z nich jest ważniejsza.
- Myślałem do tej pory
że tylko ludzie się kłócą...

* * *

Stanisław Grochowiak nie śpi...
Jestem pewny że na wzgórzu będąc
pisze następny wiersz do książki.

* * *

Poeta Stanisław Grochowiak
spaceruje warszawskimi ulicami wieczorem
tam gdzie bywał zagląda choćby do Flisa.

* * *

Stanisław Grochowiak - przy nim
Zbigniew Jerzyna i Roman Śliwonik -
trzej muszkieterowie w szatach poezji.

* * *

Ale jest okrężna droga by do nich podejść
podać rękę i kielicha z nimi wypić...

* * *

Gustowanie w ramach liryki i przyjaźni -
książki niczym ptaki obłoki dotykają.

* * *

I widzę ich uśmiechniętych - akurat
Stanisław Grochowiak deklamuje wiersz.
A ja jego uczeń w Szkole Aniołów
uczę się jak pisać dobre wiersze.

___________________________________________________________________

Zobacz galerię zdjęć: