krysz krysz
54
BLOG

Kącik poezji mieszanej. Czyli cudzej i mojej.

krysz krysz Kultura Obserwuj notkę 12
Jestem sobie świnka mała i mam mały tyłeczek. Jestem świnka mała, kochana i w poezji zakochana. Lubię czytać cudze wiersze. A jak ich pod ręką nie mam, to sobie sam coś ukręcę. Czasem będzie to wiersz, a czasem wierszyk. W zależności od humoru i upodobania.

Tu u nas, w salonie, poetów nie brakuje. Jak nie poeta, to publicysta. Albo jakiś były polityk, dziś już bez znaczenia. Tylko zwykłych ludzi tu brakuje. Przydałoby się ich więcej.

Jest też taki jeden natręt, który codziennie emanuje. Kiedy tak patrzę, to chciałoby się powiedzieć:

Poeta. Tylko dupa nie ta. To dupa żony.

Ja pokazuję swoją, bo jestem szczery. I w ogóle to mam poczucie dobrego gustu.


Aby innych zachęcić do miłowania poezji, posłużyłem się zdjęciem mojego zadka. Tak na wabika. Bo wcale nie o moje ponętne cechy tutaj chodzi, ale o krzewienie wśród ludu poezji pisanej.

 Na poezję śpiewaną przyjdzie czas kiedy indziej. Bo śpiewać też potrafię. Jak zechcę.

Dzisiaj chciałem się poświęcić tzw. poezji zaawansowanej. To jest takiej, której sensu i potrzeby nie każdy rozumie. A jak nie rozumie, to i docenić nie umie.

Daleko nie musiałem szukać. Znalazłem autora-poetę tutaj, u nas w salonie.

Zanim przejdziemy dalej, proponuję Czytelnikowi krótką wycieczkę do źródeł:

„Noga świni czy skrzydełko ptaka”

 https://waldemar-zyszkiewicz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=782&Itemid=36

„Lśnienie mroku”

 https://nowynapis.eu/czytelnia/artykul/lsnienie-mroku

Po przeczytaniu proszę wrócić.

image


Nie zamierzam nikogo przekonywać. Każdy ma oczy i każdy potrafi czytać. Każdy może sobie wyrobić własne zdanie.

Ja po przeczytaniu pomyślałem sobie, że chyba nie gorszym, albo przynajmniej porównywalnym poetą, mógłbym być i ja sam.

Nabrałem powietrza w płuca, napiąłem mięśnie mózgowe i wyplułem z siebie to, co w mej duszy drgało. Już od dawna.

Poezja nr 1 (moja)


Kubek stygnie na biurku.

Router mruga zielonym światłem.

Za oknem przejeżdża samochód.

Na podłodze leży cień krzesła.

W kaloryferze stuka metal.

Noc trwa.

Do świtu.


A teraz uwaga.

Teraz się rozkręcam.

Poezja nr 2 (tez moja)

Czajnik stygnie na kuchence.

Za oknem autobus zatrzymuje się przy pustym przystanku.

Światło z reklamy przesuwa się po ścianie pokoju.

Kot przeciąga się i zmienia miejsce na fotelu.

W rurach szemrze woda.

Na sąsiednim balkonie ktoś strzepuje popiół.

Minęła północ.

Wszystko dzieje się dalej.

Bez pośpiechu.


A teraz naprawdę się rozkręcam.


Poezja nr 3 (dalej moja)


Deszcz uderza w parapet.

Liść przywarł do mokrego chodnika.

W oddali syrena.

Potem cisza.

Lodówka mruczy.

Zegar odmierza sekundy.

Nad ranem zrobi się jaśniej.


(Moje wiersze każdy może kopiować, jak chce. Bez podania autora. Może nimi w piecu napalić albo sobie nimi dupę podetrzeć.)


No i co?

Też ze mnie poeta?

Jakby był tu teraz mój syn, powiedziałbym:

– Widzisz, cycu, jaki z tatusia atleta. Atleta-poeta! Idź i przynieś tatusiowi browarka. Bo se zasłużył.

Ale syna tu nie ma. Mieszka w dalekim kraju na literę „B”, który znajduje się pod tymczasową okupacją niemiecką. Jeździ dużym samochodem na literę „B”, a potem jeszcze dwie litery. Nie będę mówił jakim, żeby mu sąsiedzi nie zazdrościli.

Ale jak mówią ludzie poważni: bądźmy poważni.

Skoro już zostałem poetą, to postanowiłem pójść krok dalej.


"Skrzydełko muchy czy korek od słoika"

Gdym się ocknął

w środowe przedpołudnie,

gdy chleb już nie był świeży,

a herbata jeszcze

nie wystygła do końca,

patrzyłem długo

przez okno kuchenne

na parking, gdzie

stał samochód srebrny

albo grafitowy,

zależy skąd patrzeć.

I nie wiedziałem,

czy dzieje się historia,

czy tylko sąsiad

wrócił z zakupów.

Kto tam przechodził?

Kto tam nie przechodził?

Kto szedł przed kim?

Kto za kim?

I dlaczego?

Trudno dziś dociec.

Bo czasu nurt

wszystko rozwleka

niby skarpetkę

po praniu.

A stąd już tylko krok

do pytania zasadniczego:

czy na parapecie

spoczęło skrzydełko muchy

czy korek od słoika?


Teraz przerwa.

Wszyscy śpiewamy:



A dalej to idzie tak.


"Dzieje narodu przy lodówce"


Nieco później,

gdym wyrastał

z krótkich spodni

i z marzeń o kolejce elektrycznej,

patrzyłem uważnie,

jak lodówka

otwiera się

i zamyka.

Kto ją otwierał?

Kto zamykał?

W jakim celu?

Czy był to głód?

Czy może przeznaczenie?

Tego nie wiem.

Podobnie jak nie wiem,

czy świat zmieniła

noga świni,

skrzydełko ptaka,

czy też parówka 

pozostawiona bez nadzoru

na drugim piętrze

w Stoczni Gdańskiej.


Jeśli Czytelnik zrozumiał głębię mojej poezji albo tylko tak po prostu, po ludzku się wzruszył, to poproszę o komentarz.

Na pochwały też jestem łasy.

Tak mi dopomóż Bóg i koalicja chętnych.


777 ????????

krysz
O mnie krysz

A taki tam sobie...

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (12)

Inne tematy w dziale Kultura