O koalicji, opozycji i paranoi

Jaka piękna debata! Sejm ocenia brukselski szczyt UE. Polskę reprezentował tam rząd, w osobie pani minister spraw zagranicznych, oraz pan prezydent w osobie własnej. To zdaje się oznaczać, że koalicja Brukselę chwali, opozycja zaś - gani.

Czy aby? Oto najpierw wiceszef MS, potem mówca w imieniu PiSu - obaj na wszystkie sposoby i przypadki, co wytyka im potem mówca z PO, odmieniają słowo sukces. Nie wnikają jednak, na wszelki wypadek, w budzące wciąż wątpliwości szczegóły związane z obowiązywaniem mechanizmu z Joanniny. Ta, która wie, jak było, jest nieobecna...

Oto PO nie zostawia suchej nitki na rządzie, ale koncentruje się na głosowaniu w RUE. Platforma sprytnie używa cytatów z tych samych wątpliwości, które zgłaszał już Paweł Zalewski, by podkręcić zamieszanie w PiSie. Platformerski mówca wytyka też rządowi, iż za sukces uważa dziś to, o czym parę tygodni temu mówił: nie do przyjęcia. Finał - Platforma wzywa, by ten fatalny wynik negocjacji... jak najszybciej ratyfikować!

Oto SLD staje na pozycjach... centrowych. Trochę gani, trochę chwali, skupiając swą krytykę nie na meritum, lecz na nieobecności Anny Fotygi. Do nie mniej skandalicznej nieobeności prezydenta i premiera SLD się nie odnosi w ogóle.

Oto Samoobrona: koalicjant uchodzący do niedawna za antyeuropejskiego, który dziś chwali wynik szczytu z pozycji kogoś, kto dba o dobro całej Europy. I za chwilę LPR - też koalicjant, ale to Liga uderza w rząd najmocniej: w wystąpieniu poświęconym ściśle treści mandatu wylicza wszystko, co jej zdaniem jest dla Polski nie do zaakceptowania, i żąda, by Polska traktatu nie ratyfikowała.

Paranoja, mówi premier. Owszem, ale niekoniecznie tam, gdzie on ją widzi.