Nie zdziwię się, jeśli Antoni Macierewicz istotnie weźmie urlop na czas kampanii. Nie był i nie jest moim idolem, ale od dwóch lat obrywa za wszystko, co by robił lub nie robił. Wysłania go na urlop zażądała sejmowa speckomisja, w sądach - proces za procesem, opozycja traktuje jego nazwisko jako coś ni to wykrzyknik, ni to spójnik. Zaś ten post będzie mniej o Macierewiczu - bardziej o Platformie.
PO przedstawiła zestaw ludzi marnej reputacji na listach wyborczych PiSu. Nr 1 to Ryszard Bender, 2 - Macierewicz. Stefan Niesiołowski prezentując listę przypomniał wejście Bendera, kandydata PRON do Sejmu w bojkotowanych przez Solidarność wyborach 1985 r. Macierewicza atakował natomiast za czerwiec 1992 i pracę w rządzie PiSu.
Jakże różni to ludzie. Bender, krytykowany w 1985 przez praktycznie całą opozycję bez względu na jej kolor, to karierowicz, mały człowiek, nic więcej - dla PiSu istotnie raczej wstyd.
Macierewicz podpadł Platformie i innym pracą już w niepodległej RP. Pracą może kontrowersyjną, ale gdzie tu porównanie do kolaboracji z PRL?
Może dla wielu to już dziś bez znaczenia. Ale chyba nie dla Niesiołowskiego, który sam spędził lata w PRLowskich więzieniach? Na moje pytanie, czy wypada wrzucać Bendera i Macierewicza do jednego worka, zareagował peanem pochwał dla Macierewicza za okres od Radomia i Ursusa aż po 1990. I dodał, że nic nie poradzi, ale późniejszą działalnością Macierewicz zasłużył na znalezienie się na liście.
Czy właśnie Niesiołowski musiał przedstawiać listę? Czy komuś bez opozycyjnej historii nie byłoby nieco zręczniej? Julia Pitera, towarzyszka Niesiołowskiego na konferencji, powiedziała mi, że właśnie on i tylko on powinien był to zrobić.
Dla mnie dzisiejsza lista PO to kolejny etap zamazywania różnicy między prawdziwym złem a tym, co należy do codzienności politycznych sporów.
Komentarze
Pokaż komentarze (67)