Gdy na lotnisku każą mi czasem zdjąć i pasek, a z bagażu podręcznego zabierają mydło w płynie - kładę uszy po sobie. Wydaje mi się to przesadne, ale godzę się z tym, że po 11 września 2001 świat jest inny, a ten stary już nie wróci. Trudno.
Jestem z dala od podsycania antyterrorystycznej histerii. Jestem jedynie za rozsądnym stopniem ochrony. Dziś polski Sejm nie ma zaś nawet minimum ochrony.
Po terenie można chodzić swobodnie. Jest tylko pobieżnie monitorowany. Nikogo nie dziwi menel skracający sobie drogę ze sklepu na Wiejskiej do pobliskiego parku. Menel zaś mija o wyciągnięcie ręki główne wejście do Sejmu. Strzeżone zwykle przez dwóch funkcjonariuszy Straży Marszałkowskiej i jednego z BORu. Otwarte, bez zabezpieczeń, kraty czy barierki. Dwaj uzbrojeni w lekką broń maszynową napastnicy mogą się tam znaleźć zupełnie niepostrzeżenie. Strażników nie muszą nawet obezwładniać, bo starczy obok nich przebiec - nie zdążą nawet wyciągnąć krótkiej broni z kabur.
Stąd do wahadłowych drzwi do korytarza okalającego salę obrad - 20 metrów: dwie czy trzy sekundy? Na drodze może stanąć jakiś poseł lub dziennikarz. A za drzwiami strażnik. Jeden, nieuzbrojony. Oraz jedna pracownica sekretariatu posiedzeń. Zbrojna w bardzo krótką, służbową spódniczkę. Pięć metrów dalej otwarte wahadłowe drzwi wprost na salę obrad! W piątej sekundzie ataku można zacząć strzelać. Jeśli trwają głosowania i sala jest pełna, przez kilka następnych sekund zginie pół Sejmu.
Mało prawdopodobne? Ufam, że tak. Niemożliwe? Nie! Osiem milionów na ochronę, w tym 5,5 mln na ogrodzenie, to niewielki wydatek. Chyba warto. Planowały to ekipy AWS, SLD, teraz PiS. Może warto teraz zapisać w budżecie, by za rok stało.
Komentarze
Pokaż komentarze (49)