Jak na lenia przystało, wracam z Sejmu do domu etapami. Podjechał 107: podjeżdżam do Kruczej, 300 metrów bliżej. W dali widać jednak 159: czekam! Cztery minuty i jestem na MDM, zerkam wzdłuż Marszałkowskiej ku centrum. Tak! Nadjeżdża 36! Aby dostać się do stacji metra Politechnika, będę jeszcze musiał przy Pl. Zbawiciela na coś skręcającego w lewo, bo piechotą to całe 150 metrów. Ale jakże bym mógł oprzeć się pokusie przejażdżki nowym cudem, które po Warszawie kursuje od zaledwie miesiąca. I od początku zresztą wzbudza moją podejrzliwość.
Ta podejrzliwość szybko okazała się zresztą uzasadniona. A potem ucichło, choć do stolicy przybywają kolejne wozy 120n - dziś jest ich już chyba pięć, zamówiona piętnastka ma podobno być już w komplecie na miejscu do końca października. Cisza, zatem jeżdżą? Bez awarii? Zanim wsiadłem, już wiedziałem, na czym rzecz polega, bo musiałem się w miarę szybko przemieścić wzdłuż tramwaju.
Wsiadłem, znów pstryknąłem, wysiadłem, pstryknąłem, po czym zamyśliłem się, układając dla mej córy (gimnazjujm, klasa I) zadanie z procentów. Oto ono: tramwaj ma sześcioro drzwi. Więcej niż połowa drzwi posiada dwa skrzydła. Reszta to drzwi jednoskrzydłowe, przy czym takich drzwi jest więcej niż jedne. Wiadomo, że jedne drzwi są zepsute i że są to drzwi dwuskrzydłowe. Oblicz, jaka część łącznej szerokości drzwi tego tramwaju pozostaje do dyspozycji pasażerów.
Zastanawiam się także, jaka jest dopuszczalna proporcja między drzwiami czynnymi i nieczynnymi, aby tramwaj mół wciąż kursować po mieście. W zasadzie ważne, by dało się wsiąść i wysiąść...
Komentarze
Pokaż komentarze (49)