Zero tolerancji na codzień

Z mundurkami jak jest, sami widzicie. Są szkoły, które je w pełni wdrożyły, ale niewiele takich. W większości patrzy się na sprawę przez palce: gdy uczeń ma w plecaku choć jeden element mundurka, wszystko jest niby ok.

Tak, to wciąż ja, dość jasno zdeklarowany (choć nie bez wątpliwości) przeciwnik całej tej mundurkowej historii i histerii. Jestem wszakże twardym zwolennikiem stosowania prawa, gdyż jeśli jest ono traktowane per noga, traci autorytet. Mundurki są zaś dziś obowiązkiem wprowadzonym w podstawówkach i gimnazjach na mocy ustawy.

Szkoły dość tłumnie pospieszyły się za to z zaostrzaniem wewnętrznych regulaminów. U moich dzieci posiadanie komórki jest teraz dozwolone tylko pod warunkiem, że od chwili przekroczenia szkolnej bramy do opuszczenia terenu szkoły spoczywa ona gdzieś na dnie kieszeni plecaka. Także na przerwach, także podczas wolnej lekcji.

Przepis ten jest już twardo egzekwowany: ktokolwiek zostanie złapany na przerwie z komórką w ręku, komórkę tę traci. Po odbiór musi się osobiście zgłosić ktoś z rodziców - co oczywiście bywa nieco kłopotliwe lub wręcz wkurzające, jeśli np. ktoś chciał z nieco już podrośniętą latoroślą umówić się gdzieś na mieście.

Mój syn zdecydowanie nie jest ideałem dyscypliny. Ale jakoś się pilnuje, komórę utracił dotąd raz. Dziś zaś opowiadał ze wzburzeniem, że pani od matmy na początku lekcji zadała im serię ćwiczeń z książki i kazała je wykonać. To nie była klasówka - to było po prostu pozbycie się dzieci i kłopotu. Nastepnie pani wyciągnęła swoją (a może zarekwirowaną?) komórkę i przez trzy kwadranse z zapałem w coś grała.

Takie będą Rzeczpospolite, jak jej młodzieży chowanie. Podobno.