Mija prawie miesiąc od przyjęcia przez rząd projektu nowelizacji. Dziwiłem się wtedy, że wg premiera nowe zasady są sprawiedliwsze, bo dodatek trafi tylko do najuboższych. Naprawdę zaś nowela dwukrotnie rozszerza krąg uprawnionych o rencistów i emerytów średnio sytuowanych, a kwoty dodatku obniża.
Konferencji prasowej nie było, słowa premiera przytaczał komunikat, z którym trudno dyskutować. Okazja nadarzyła się trzy dni później, a pan premier obiecał, że sprawdzi, jak to jest. Potem nie było już kiedy sprawdzić, czy sprawdził.
Trzeba było II i III czytania w Sejmie, by koalicja puściła z ust nieco pary. Nie tyle jednak, by wszystko stało się jasne. Wziąłem więc na bok posła PiSu Tadeusza Cymańskiego, który sprawę posłom referował. Okazało się, że recenzując rządowy projekt nie wiedziałem czegoś, czego wiedzieć nie mogłem, bo brak mi było danych.
Obecna ustawa precyzuje, kto (dochód do 800 zł miesięcznie) i ile (do 960 zł) może dostać. Pozwoliłoby to wydać 1.17 mld zł i ani grosza więcej. Rząd zaś w budżecie wysupłał 1.7 mld. Stąd nowelizacja. Cymański nie umiał mi już tylko powiedzieć, czemu - zamiast tę samą grupę obdarzyć większymi o połowę dodatkami (do ok. 1400 zł) - rząd postanowił dać dużo mniej (maksymalna kwota 430 zł), ale dwukrotnie większej liczbie osób (6 mln zamiast 3).
Nie wiem też, czemu to wszystko jest niemal tajne, bo w publicznej debacie i w mediach mowa była tylko o tym, czy jednorazowy dodatek, czy zwykła waloryzacja. Teoretycznie o to trwa jeszcze spór - na żądanie SLD głosowanie nad ustawą odłożono do następnego posiedzenia. Jednego zaś nie rozumiem ni w ząb: dlaczego nikt nie powiedział premierowi, o co chodzi?
Komentarze
Pokaż komentarze (16)