Myślenie obwodnicą mózgu

Muszę to wykrzyczeć: jeśli wciąż na czołówkach newsów będę oglądał wieści z frontu bohaterskiej walki ekologów nad Rospudą, zwymiotuję. Pojezierze Augustowskie jest mi dobrze znane, zdarzało mi się ciągnąć kajak po płyciznach Rospudy i w górę rzeczki Blizna, ale wątpię, by obwodnica na wysokich, wąskich palach miała coś tam zniszczyć.

Ekologiczne rozpasanie w Polsce przechodzi już wszelką miarę, a sami ekolodzy - i ich argumenty - dzielą się na równych (równe) i równiejszych (równiejsze). Alternatywa dla obwodnicy przez Rospudę też nie jest obojętna ekologicznie, a ruch przez Augustów zabija to miasteczko, skądinąd niemniej piękne niż okoliczna puszcza. Ekolodzy, wtórując rządowi, nie godzą się na budowę nowego wylotu z Warszawy na Gdańsk nad Wisłą, bo się boją o kilka ptasich gniazd - zatem forsują wylot przez Łomianki, który zagrozi tysiącom zwierząt i uczyni koszmarem życie tysięcy ludzi.

Ekolodzy protestują przeciw warszawskiej obwodnicy autostradowej w tunelu pod Ursynowem (14 km od centrum miasta) i proponują obwodnicę przez Górę Kalwarię (ponad 40 km) - udając, że nie rozumieją, iż nikt tamtędy jeździć nie będzie. Oczywiście można uznać, że stolica ma już wszelkie potrzebne obwodnice - od północy przez Gdańsk, od południa przez Kraków, od zachodu przez Berlin i od wschodu przez Moskwę. Wystarczy myśleć obwodnicą mózgu, a nie samym mózgiem.

A wszystko to w kraju, w którym gęstość austostrad jest jedną z najniższych w Europie. Gorzej - gdy ocenić wysiłek państwa, jest jeszcze kilkakrotnie niższa niż się powszechnie sądzi. Tu trzeba bowiem współczynnik długości autostrad na kilometr kwadradowy lub tysiąc mieszkańców pomnożyć jeszcze przez współczynnik warunków naturalnych. Nigdzie w Europie, prócz może Holandii i republik bałtyckich, nie ma tak idealnych warunków jak w Polsce. Lub prościej: nigdzie nie ma tak płasko. Zbudowany bodaj pół wieku temu odcinek włoskiej autostrady od Genui do granicy z Francją jest wart więcej niż wszystkie autostrady w Polsce i Pribałtice razem wzięte.