Lepszej okazji już nie będzie, czyli Ufce w odpowiedzi.

Preczytawszy dziś wpis Ufki (skądinąd często przeze mnie czytywanej) na stronie głównej Salonu, po raz pierwszy nie wytrzymałem i postanowiłem założyć własnego bloga, aby móc odpowiedzieć, gdyż czuję, że jestem jednym z tych, którym "odbiło" i którzy uważają, że PiS potrzebuje odnowy.

Gotów jestem jednak na uczciwą debatę i dlatego postaram się wytłumaczyć, skąd u mnie taki, a nie inny pogląd.

Wszyscy znamy wyliczenia, które pokazują, że to szóste z rzędu przegrane przez brand JK wybory powszechne pod rząd. Za każdym razem jednak rzeczywiście okoliczności pozwalały racjonalnie wyjaśnić, skąd porażka się wzięła. Tym razem okoliczności przedstawiają się jednak zgoła odmiennie. Te wybory po prostu trzeba było wygrać. Sytuacja, jaka jest każdy widzi. Rząd mamy po prostu kiepski i nie zaprzeczy temu nawet większość osób, które zagłosowały w tych wyborach na PO. Kolej się wali, dróg nie ma, w szkołach bałagan, a o finansach publicznych lepiej nie mówić. Stosunki zewnętrzne polegają na łaszeniu się do większych (vide Francja, Niemcy, Rosja) i protekcjonalnym traktowaniu mniejszych (np. Litwa i Gruzja). A to tylko fragment wyliczanki. Tylko co z tego? Przy każdej "wpadce" (to dość delikatne słowo) Tuska, PiS zaliczał w tym samym czasie co najmniej dwie. I nie jest ważne, że połowa z nich była wyolbrzymiona przez nieprzychylne media. Po prostu język PiSu jest dla ponad połowy obywateli nie do przyjęcia. Nie jest to jednak język niezbędny do bycia wiernym wartościom konserwatywnym, tylko potrzebny do cementowania niewielkiej, ale wiernej grupy obywateli.

Z drugiej strony generalnie patologią polskiego systemu politycznego jest to, że są w nim ludzie niezastąpieni. Bo czy jeśli zabraknie Jarosława Kaczyńskiego, to jakiekolwiek konserwatywne idee w Polsce zanikną? Ludzie przstaną zapełniać co niedzielę kościoly, które dziś nie są puste? Nie wierzę. Nie wierzę też w to, że nie ma na prawicy drugiego człowieka, który miałby porównywalne do JK umiejętności organizacyjne. Po prostu nikogo takiego nie ma, bo nie ma na niego popytu. Partia polityczna nie powinna być przedłużeniem jednego człowieka, ale idei, którą wrażać mogą różni politycy. Do wszystkiego niestety trzeba dojrzeć .

No i na razie ostatnia kwestia. Co by było, gdyby  JK porzucił kierowanie PiSem? To oczywiście political fiction, ale zupełnie nie zgadzam się z diagnozą, że PiS podzieliłby los PJNu. PJN jest partią bez grosza przy duszy, bez rozbudowanych struktur i szerokiego zaplecza ludzi, którzy czuwają nad wizerunkiem partii w mediach. PiS ma to wszystko. Ma też ideę, którą mógłby wyrazić i grupę wyborców, którzy są mu wierni. To są różnice, które czynią wszelkie analogie do PJN nieuzasadnionymi i zakrawającymi na demagogię. Gdyby JK porzucił kierowanie PiSem, partię czekałyby 2 lub 3 trudne lata, przez które musiałaby przemyśleć swoją tożsamość. Jednak miałaby czas na zbudowanie nowego, silnego przywództwa i reformę, która jest jej potrzebna. Oczywiście to wszystko gdybanie. Jednak odejście Kaczyśkiego, który bądź co bądź jest politykiem budzącym najwięcej negatywnych emocji wśród wyborców mogłoby być ofiarą, która w dłuższej perspektywie wyszłaby na dobre zarówno PiSowi, jak i demokracji nie opartej na dwóch liderach. Nawet jeśli następca JK nie okazałby się tak skuteczny jak on, to przecież 4 miliony ludzi, którzy zagłosowali na PiS nie zrobili tego z powodu spotów z ładnymi dziewczynami, tylko ze względu na jakieś wartości, które są im bliskie. Ci ludzie nie znikną! Oni i tak będą szukać tej prawicy. Nie traktujmy więc ich jak idiotów, którzy jeśli zabraknie Jarosława Kaczyńskiego, zaczną ślepo głosować na PO.

Z tego wszystkiego wynika mój osobisty pogląd, że odejście Kaczyńskiego, które zdecydownie zaburzyłoby funkcjonowaniem PiSu, mogłoby mu się w dłuższej perspektywie (ok. trzech lat) opłacić. A w końcu przez najbliższe trzy lata nie będzie żadnych wyborów. Jeśli nie teraz, to kiedy?