Idzie proboszcz przez wieś

Pobożny żołnierz i jego żona nauczycielka szkoły imienia (pod wezwaniem?) Jana Pawła II juz ozdobili okna domu megaplakatem jedynego prawdziwego papieża i kolorowymi wstążkami. Pracownicy budżetówki szykują się do pochodu, z którego będą rozliczani, jak przed 89 rokiem ubiegłego stulecia z pochodu pierwszomajowego.

Żeby nie obrazić niczyich uczuć, bo ludzi szanuję - procesji. Żołnierz nawet złapał za wiertarkę, żeby przyczepić flagi. Na Dzień Flagi nie zdążył. Na 3 maja i 11 listopada też nie pomyślał, żeby ozdobić dom barwami narodowymi. Dopiero procesja na Boże Ciało go zmobilizowała. No, ale jego dowódcy nie przeszli się po mieście, żeby sprawdzić, czy wszyscy wojacy przygotowali się do świąt narodowych.

Jego proboszcz owszem. Przeparadował ulicą, którą ma jutro maszerować z ogonem wiernych niczym kometa, a za nim wizje lokalną poprawiał kościelny. Żołnierz stał na dachu z wiertarką w rękach odbierając paradę księdza z wiecznie niezadowoloną miną.

Żołnierz zasmucił się i dalej swoimi dwoma lewymi rękoma (żeby było poprawnie politycznie dla mańkutów: dwoma prawymi), walczył z obcym mu urządzeniem, którego do zabijania używa tylko mafia w filmach II klasy.

Jutro żołnierz z żoną nauczycielką w szkole imienia JP II i pociechami ubranymi w mundurki pomaszeruje w defiladzie za głównodowodzącym, któremu wciąż z twarzy nie zejdzie wyraz niezadowolenia. Muszą się pokazać. Jak cała budżetówka. Oni wciąż muszą pokazywać, że wierzą w religię państwową. Cała reszta, jak zapowiedziała miła pani prowadząca losowanie totolotka, będzie miała wolne.

Chociaż w tym zbliżyliśmy się do Europy, o której wszyscy marzyli zanim weszliśmy do Unii Europejskiej: zrozumieliśmy, że najważniejsze jest dobre samopoczucie. To daje nam korzystanie z tego co zapracujemy, a nie zapracowanie się na śmierć. W dni wolne od pracy i święta, tylko ci, na których pracujemy, muszą nadal pokazywać, że pracują. Ida i między wierszami modlitw szeptają: Boże chroń budżetwkę.