Dziennikarski odruch bezwarunkowy

 Za wcześnie dociekać jakie motywy mogły stać za decyzją płk Przybyła. Nie ulega wątpliwości, że to precedens bardzo smutny i pozwalający jedynie nieśmiało domyślać się drugiego dna dramatu. Sprawa od początku była śliska, podejrzenia o inwigilacje dziennikarzy to jeden z najmocniejszych zarzutów jakie można postawić wobec demokratycznego państwa.

 Najbardziej bulwersujące w tej chwili jest jednak co innego. To psychologiczny banał, ale w obliczu sytuacji kryzysowych, ludzie działają kierując się odruchami. Człowiek krwawi z potylicy - biegnie się na pomoc. Nie ma czasu na myślenie w takich chwilach. Co robi część dziennikarzy na sali, w której przed chwilą doszło do próby samobójczej? Idą po kamery i filmują w ich przekonaniu martwego bądź konającego człowieka, ktoś spokojnie wybiera numer telefonu. Dopiero po chwili odzywają się głosy: "Przestańcie", "nie kręćcie tego". Na własnych oczach przekonaliśmy się do czego prowadzi tresura dziennikarzy, których uczy się zawodu w duchu "kultu newsa". Nie lubię mocny słów, ale tutaj powiem wprost - jak hieny.