Rok Herberta, czyli - zabijanie poetów

Proklamowano Rok Zbigniewa Herberta...powinienem się cieszyć, ale jakoś się nie cieszę...

Jak zabić poetę? Można jak Majakowskiego, albo Mandelsztama...po sowiecku, kulą w łeb, albo głodem i zimnem. Można nieco bardziej finezyjnie, poetę zabić w pojedynku, jak Lermontowa, poeta nie sprosta zawodowemu siepaczowi. Poetę można uśmiercić na tysiące sposobów. Pozostaje tylko jeden problem, zabijając człowieka przydajemy życia jego dziełom.

Jak zabić poetę?

Poetów zabija się stawiając im pomniki! Póki poeta żyje w swej poezji, póty jest nieśmiertelny, nie sposób spalić wszystkich jego dzieł, nie sposób zakazać ich czytania i słuchania - owszem można, ale...historia uczy jak bardzo "skuteczne" są to metody.

Poetę zabija się spiżowym odlewem - tak jak zabito Mickiewicza i Słowackiego. Kto dziś, poza garstką badaczy, zajmuje się barwnym życiem jednego czy drugiego, kto z wypiekami na twarzy będzie śledził ich dzieje. kto zaciśnie pieści w bezsilnej złości gdy wspomni losy Norwida? Już nie widzimy w nich ludzi, widzimy monumentalne pomniki stojące na betonowych pylonach regularnie obsrywane przez gołębie...Czy pomnik czuje? Czy coś co jest pomnikiem było kiedyś człowiekiem? Rozumowo powiemy że owszem - pomniki stawia się ludziom... ale w głębi serca, już nie widzimy poety - widzimy kawał metalu, którego wartość w skupie złomu jest dla nas ciekawszą informacją niż wiedza o tym co ten człowiek napisał.

Właśnie przystąpiono do zabijania Herberta...

Wdowa po nim, tak "pięknie" zasłużona dla wiekopomnego dzieła uczynienia z niego pijaka i wariata, zasiadająca w pierwszym rzędzie. Medialny patronat sprawowany przez tych, którymi do końca życia się brzydził...

Wrogowie mają teraz swój czas, przy gromkich oklaskach gawiedzi, tak radośnie oklaskującej proklamację Roku Herberta, milczeć będą napisane przez niego strofy...

Wzbogacimy się o kilka kolejnych obsrywanych przez ptactwo posągów...zubożejemy o bezcenne przesłanie pana Cogito...policzmy czy warto!