Wybory samorządowe stają się dla wielu osób okazją do wskoczenia na wygodny urzędniczy stołeczek. Każdy potencjalny radny oczywiście zna się na wszystkim i zamaszyście wypowiada się na zadane tematy. Każdy chce budować drogi, zapalać w ciemnych ulicach latarnie, przeprowadzać staruszki przez ulicę, sadzić kwiatki na klombach.
Po wyborach przychodzi jednak czas konkretnych działań i weryfikowania deklaracji. Wówczas okazuje się, że o inwestycjach decyduje artysta, o pozyskaniu funduszy unijnych - emeryt, a o placówkach oświatowych - sportowiec odwołujący się do własnych uczniowskich doświadczeń. Oczywiście może się zdarzyć, że pozornie przypadkowi ludzie rzetelnie podejdą do powierzonych im obowiązków i w każdej z komisji znajdą się znający się na rzeczy fachowcy.
Z racji wykonywanego od 17 lat zawodu bardzo chciałabym widzieć w Radzie Miasta aktywną i profesjonalną komisję oświatową. Komisję, która nie będzie likwidować lub przenosić zlokalizowanych w centrum placówek z uwagi na intratne zyski, jakie może przynieść sprzedaż lub wynajem zabytkowych budynków. Komisję, która nie będzie traktować dyrektorów jak zobowiązanych do bezwzględnego posłuszeństwa najemników. Komisję potrafiącą uszanować oddanych pedagogów, utalentowanych uczniów i zaangażowanych rodziców.
Wymagam zbyt wiele? Ośmielam się wobec tego przypomnieć, że marginalizowana przez urzędy dziedzina przyczynia się do formowania ludzi mających w przyszłości przejąć miejskie stery. Niestety ryba psuje się od głowy. Absurdalne ministerialne decyzje ogołociły programy nauczania z ambitnych treści, zezwalając na sprowadzenie procesu edukacji do poziomu hodowli dziobaków.
Warto jednak pamiętać, że takie będziemy mieli w przyszłości władze, jak je teraz sobie wychowamy.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)