Logodygmat: fizyka w naturze na szlaku technologii i techniki

Technologie, Nauka

Ruch bezwładny

Motto:
We wszechświecie rozszerzającej się przestrzeni niemożliwy jest kosmolot szybszy od światła.
Zatem trzeba zatrzymać rozszerzanie się przestrzeni wszechświata, aby kosmolot był możliwy.

Archeologia idei:
"Mogą być zbudowane maszyny latające, takie że człowiek siedzący wewnątrz maszyny będzie nią kierował za pomocą pomysłowego mechanizmu i leciał przez powietrze jak ptak" - Roger Bacon, XIII wiek.

Przesłanka:
Ruch bezwładny (często określany w fizyce jako ruch inercyjny) to ruch ciała, które porusza się ze stałą prędkością (po linii prostej) lub pozostaje w spoczynku, ponieważ nie działa na nie żadna siła zewnętrzna (lub działające siły się równoważą).

W poprzedniej notce pt. "Logodygmat: dziurka od klucza do napędu "Sokoła Millennium"" opisany był związek rozpadu beta minus w powiązaniu z materionami, pochodzącymi z matematycznej kreacji kwarków (z masą m₀) i nukleorianów (bez masy m₀) nukleonów. W rozważaniach pojawiła się inspiracja tachnionami. Zatem w tej notce pozostaniemy w świecie fizyki matematycznej przestrzeni podświetlnej i nadświetlnej. Przy czy w pierwszym przybliżeniu nieco inaczej niż u prof. Dragana.

Umowną reprezentacją przestrzeni nadświetlnej są tu nukleoriany nie posiadające masy spoczynkowej m₀. Dlatego to nie są antykwarki antyneutronu i antyprotonu.

Fizyka weszła w naturze na szlak technologii i techniki, gdy wykonano pierwszą rzecz, przedmiot, który w myśli był celem, sposobem zastosowania go do przeprowadzenia badania przyrody.

Kanoniczne źródła ze świata Gwiezdnych Wojen (w tym podręczniki typu Millennium Falcon Haynes Owner's Workshop Manual) szacują pustą masę Sokoła Millennium na około 110 ton metrycznych, a jego masa maksymalna (w pełni załadowanego) wynosi około 200 ton.

W tym ułożeniu ruch bezładny świata postrzegany w przestrzeni podświetlnej zachodzi dlatego, że dzieje się w przestrzeni nadświetlnej.

Klasyczną formułę dotycząca zmiany pędu ciała (p = mv, "masa ciała razy prędkość ciała") pod wpływem działania siły F = dp/dt, gdy m = const. można zamienić na równanie F = ma. W czasie dt, gdy zachodzi zamiana położenia dr, zachodzi jednocześnie zmiana prędkości a = dv/dt, gdzie v = dr/dt. Gdy siła przestaje działać na ciało, to nie zachodzi zmiana prędkości w czasie. I ciało porusza się ruchem bezwładnym. Masa ciała nie stawia oporu. Masa spoczynkowa ciała m₀ nie zatrzymuje ciała. Ciało nie ma masy. Nie ma energii bytu. Nie znika. Obija światło (falę elektromagnetyczną). Można go zaobserwować. Posiada nośniki ładunku elektrycznego.

Eterion

Tachniony poruszają się w przestrzeni czasu. Przyjmując dookreślenie ładunku elektrycznego tachnionów, ujemne i dodatnie, np. ujemne materiony poruszają się do przyszłości, a dodatnie materiony do przeszłości, a inne trochę do przeszłości i do przyszłości. Nawiązując do eteru – historyczny termin odrzucony przez współczesną naukę, definiujący byt, w którym miały rozchodzić się fale elektromagnetyczne, w tym światło. Koncepcja eteru pojawiła się i była rozwijana wraz z odkryciami świadczącymi, że światło jest falą - tachniony są cząstkami pola eterionu.

Trzy tachniony tworzą materiony nukleonów. Dzielą eterion na przestrzenie i jednocześnie łączą przestrzeń podświetlną i przestrzeń nadświetlną. Z czasu przeszłości i przyszłości tworzą czas teraźniejszość.

Z poprzedniej notki wyłania się pytanie? Jaka wartość działania czyni rozpad beta minus swobodnego neutron. Neutron ma większą masę spoczynkową od protonu. Czyli większą energię, która ulega zmniejszeniu. Zatem najłatwiej odpowiedzieć ogólnie, że rozpad zachodzi po wpływem najmniejszego działania lub jego wielokrotności. Który był związany z oddziaływaniem kwarków neutronu z nukleorianami neutronu (zmiana znaku ładunku elektrycznego kwarków oraz podział masy (energii) na energię spoczynkową i kinetyczną cząstek rozpadu).

AI: "W kontekście mechaniki kwantowej wartość działania S odpowiedzialna za zainicjowanie rozpadu (czyli wirtualną fluktuację bozonu W^- jest równa lub mniejsza od zredukowanej stałej Plancka ℏ. Wynika to bezpośrednio z zasady nieoznaczoności Heisenberga, która rządzi powstawaniem cząstek wirtualnych".

Jaka zatem wartość działania na nukleoriony nukleonów uczyni w napędzie "Sokoła Millennium" skok międzyprzestrzenny i przyspieszenie kosmolotu w przestrzeni nadświetlnej, gdy przekroczy barierę światła?

***

Google - Przegląd od AI:

Tachniony w modelu prof. Dragana

W modelu zaproponowanym przez prof. Andrzeja Dragana i Artura Ekerta, tachiony matematycznie posiadają urojoną masę spoczynkową (ich kwadrat jest ujemny), a ich energia E maleje wraz ze wzrostem prędkości. W ich przełomowej teorii nadświetlne cząstki nie łamią szczególnej teorii względności. Dzięki rozszerzeniu przestrzeni o stany końcowe układu, autorzy wykazali, że tachiony mogą istnieć w ramach mechaniki kwantowej.

W kowariantnej kwantowej teorii pola tachionów, którą zaproponował prof. Andrzej Dragan wraz z zespołem, tachiony są hipotetycznymi cząstkami, które istnieją wyłącznie w ruchu z prędkościami większymi od prędkości światła w próżni v> c.

Najważniejsze wnioski dotyczące tej teorii:

• Brak stanu spoczynku: Tachiony nie mogą znajdować się w stanie spoczynku. Dokładnie tak samo, jak zwykłe cząstki z masą nie mogą nigdy osiągnąć prędkości światła, tak tachiony nie mogą nigdy zwolnić do prędkości równej c lub mniejszej.
• Brak układu odniesienia: Tachiony (podobnie jak fotony) nie mają własnego układu spoczynkowego, w którym obserwator mógłby je „zatrzymać”. Z perspektywy każdego możliwego obserwatora poruszają się one szybciej niż światło.
• Rozszerzenie rzeczywistości: Aby poprawnie opisać tachiony i uchronić teorię przed paradoksami fizycznymi, zespół prof. Dragana udowodnił, że należy poszerzyć przestrzeń stanów o układy odniesienia poruszające się nadświetlnie oraz uwzględnić scenariusze, w których przyszłość wpływa na teraźniejszość (rozszerzone warunki brzegowe).

Krótko mówiąc: w ujęciu fizyków z Uniwersytetu Warszawskiego tachiony poruszają się tylko i wyłącznie z prędkościami v > c.

W fizyce prof. Andrzeja Dragana zamiana osi przestrzeni i czasu oznacza, że dla obserwatora poruszającego się szybciej od światła, trzy wymiary przestrzenne stają się wymiarami czasu, a jeden wymiar czasu staje się wymiarem przestrzennym. To matematyczna konsekwencja jego teorii łączącej mechanikę kwantową z teorią względności.

Szczegółowe wyjaśnienie tej koncepcji obejmuje następujące zagadnienia:

• Odwrócenie ról czasoprzestrzeni: W świecie nadświetlnym (dla tzw. tachionów) cztery wymiary czasoprzestrzeni zamieniają się miejscami. Oznacza to, że z perspektywy takiego obserwatora rzeczywistość ma trzy wymiary czasu i tylko jeden wymiar przestrzeni.
• Kwantowa zasada względności: Koncepcja ta pochodzi z przełomowych badań prof. Dragana i prof. Artura Ekerta. Udowodnili oni matematycznie, że zasady szczególnej teorii względności można rozszerzyć na obserwatorów przekraczających prędkość światła.
• Wyjaśnienie paradoksów: Ta zamiana osi nie jest tylko ciekawostką matematyczną. Pozwala ona w logiczny sposób wytłumaczyć trudne do pojęcia zjawiska z zakresu fizyki kwantowej, takie jak splątanie kwantowe czy superpozycja.
  

***