Dziwne zasady wyboru sportowca roku

“Przegląd Sportowy” zamieścił listę nominowanych do tytułu “Sportowca Roku” w jego dorocznym plebiscycie. Przyznam się, że to zestawienie budzi moje niemałe zdziwienie.

Nie chodzi mi o to, że nasze wioślarki potraktowano jak dwie półgłówki a wielokrotnych mistrzów świata jak ćwierćgłówków. To “PS” robił i w poprzednich edycjach. Nie wiem zresztą, czy łączne ujmowanie członków jakiejś większej sportowej formacji nie jest zabiegiem słusznym. Może i jest. W końcu wszyscy załoganci biorą w tym udział. Więc niech będzie.

Zastanawia mnie w takim razie totalny brak konsekwencji w tym względzie. No bo już siatkarki i piłkarze ręczni jako drużyny na wyróżnienie nie zasłużyli? Albo tym bardziej siatkarze? A Gortat to co tam robi w tym gronie? Rozumiem, że on się wyróżnił wśród koszykarzy i dlatego się go wskazuje. Ale jeśli tak to dlaczego w gronie nominowanych nie ma chyba bardziej zasługujących na to Kurka czy Kaczor.

Argumentowanie, jeśli takie się pojawi, że drużyny to mają czy winny mieć swój osobny plebiscyt uważam za nietrafione. Bo wtedy jakim prawem wśród kandydatów do nagrody indywidualnej jest tylko jeden siatkarz i jedna siatkarka? Czy tacy Zagumny albo Tłuczyński nie mogą być traktowani w tych samych kategoriach co, powiedzmy, Pyrek? I odnosząc to do wioślarzy. Czemu mistrz siatkówki na stałe grający w pierwszej szóstce ma być traktowany inaczej od każdego z czterech członków wioślarskiej załogi?

Nie można traktować jednych reprezentantów sportów zespołowych jak jednostki, a innych jak elementy większej całości. I dlatego zastosowana metodologia wyboru budzi moje poważne wątpliwości. Na tyle duże, żeby o tym napisać. Nie ma to może specjalnego wpływu na samopoczucie głodujących Somalijczyków czy Koreańczyków Północnych, ale sam wybór naszych najlepszych sportowców też nie ma. Więc jest równie istotny. Przynajmniej dla nich.