To nie ja. To on.

 Czy ktoś widział lub słyszał co o amnestii dla morderców z roku 1989 mówią dziś żyjący jej inicjatorzy? Jakie widzą wyjście z tej sytuacji, która 25 lat temu wydawała się być odległa jak nieskończoność? Pamiętam jakie gromy pod adresem sprzeciwiających się amnestii dla nich rzucane były przez jej twórców z sejmowej trybuny. Jakie to społeczeństwo głosami przeciwników amnestii dla morderców było w ich widzeniu zacofane i żądne odwetu. Oni zaś szlachetni rycerze walczący z ciemnogrodem. Wyszedł teraz który i powiedział: „tak, to ja byłem tego inicjatorem, myliłem się”? Wyszedł który ze swojej kryjówki za firanką? Nie ma. Pochowali się. Jakby się pod ziemię zapadli.

Skoro sami się nie ujawniają to postanowiłem sam zajrzeć do archiwum Sejmu z tej kadencji, na której tę ustawę amnestyjną uchwalono. Jedyne co zobaczyłem to druk samej ustawy podpisanej przez gen. Jaruzelskiego. Żadnego śladu po inicjatorach, żadnego śladu po obradach komisji sprawiedliwości, żadnego śladu kto jak głosował. Skromna informacja o tym kiedy druk projektu ustawy przedłożono, ilu posłów ją przygotowało. I nic więcej. W dobie elektronicznych mediów tamten czas jawi się odległy niczym czasy Piastów. Mrok dziejów.

Jakiś czas temu wiodłem spór dotyczący kwestii na jakim lotnisku w Londynie Premier Neville Chamberlain po haniebnym Pakcie Monachijskim z Hitlerem w roku 1938 wypowiedział słowa „Przywiozłem wam pokój” (na co odpowiedział mu późniejszy Premier Winston Churchill: „Mieliśmy do wyboru wojnę albo hańbę. Wybraliśmy hańbę a wojnę i tak będziemy mieli”). Przekopując Internet w poszukiwaniu odpowiedzi na tę kwestię trafiłem na archiwum Parlamentu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. I to był szok. Mogłem przeczytać całe archiwum stenogramów z posiedzeń Parlamentu i komisji z tego okresu (rok 1938!). Każdy głos w dyskusji. Każde głosowanie. Kto i jak.  Czarno na nieustannie białym papierze. Żadnego chowania się po kątach. Żadnego rżnięcia głupa, że to nie ja. Zero dyskusji. Koniec. Kropka.