Mieczysław Jastrun
Testament
To nic, że zasypały mię gruzy
Warszawy,
ja już umarłem wcześniej pod
Madrytem.
Walczyłem granatami ręcznymi ziemi,
walczyłem podminowanym niebem
błękitu.
i tam już poległem dla sprawy.
Obmyły mi serce, jak płaszcz z krwi,
błękitne wody Manzanares.
Czysty od światła stałem się
w huku bomb, w cegieł kurzawie .
Miałem jeszcze nadzieję, nadzieja
i rozpacz naraz
dymiły w moim ręku, gdy już w niej
karabin był niemy -
i wtedy poległem w Warszawie.
Czarne winnice Hiszpanii
i Mazowsza kłosy
wytryskają co wiosnę z dwóch grobów.
O, głosy moich przyjaciół, o, moich
wrogów głosy!
Nie chciałem tak umierać wpierw
ogłuszony przez obuch
śmierci, nim dotknął mnie cios jej.
Zostawiam żonę i syna, gdy syn
dorośnie, który
grób ojca odnajdzie po latach -
pod łukiem tryumfu czy klęski?
Przekazuję mu jak deszcz z żelaznej
chmury,
jak zaczajony w cieniu hełmu piorun:
ten mój podwójny zgon -
gorzki i ciężki.
Źródło: Almanach Powstańczy 1944.


Komentarze
Pokaż komentarze