"Dlaczego płaczę, moje oko, moje oko zalewa się łzami, bo daleko jest ode mnie pocieszyciel, który by pokrzepił moją duszę. Moje dzieci są zgubione, gdyż nieprzyjaciel jest potężny"
Treny1,16
"Słyszano głos w Rama, płacz i żałosną skargę. Rachel opłakuje dzieci swoje i nie daje się pocieszyć, bo ich nie ma""
Ewangelia Mateusza 2,18
Po rozmowie krótkiej, stwierdził Bóg ze smutkiem:
jego Adam z żoną, duszę ma skażoną!
Nie czuje kto wrogiem, a kto przyjacielem,
chandra mu się miesza na przemian z weselem.
I za wszystko Bogu przypisuje winę.
Czyż to nie od Niego otrzymał dziewczynę?
Ona też u siebie nie widziała winy:
To w węża kuszeniu są tego przyczyny!
Słuchajcie mej skargi, niebiosa i ziemio!
Dzieci odchowałem, a dziś nie są ze mną.
Tak je piastowałem, jednak odstąpiły,
choć je miłowałem, mnie znienawidziły!
Ty, Ewo, otwarłaś do nieszczęścia drogę,
już dziś cię żałuję - matulę niebogę.
Ból rodzenia dziatek dam poznać ja tobie,
chociaż je wypieścisz, jednak pójdą sobie.
W sercu nieraz swoim załkasz po kryjomu:
och nie mam pociechy, bo nie ma ich w domu!
I nie mam obrońcy, choć żałosna skarga,
a gorycz i niemoc wciąż za serce targa.
Przeklęta ta ziemia z powodu waszego -
osty, ciernie wyda, mimo potu twego.
Chleb niedoli twoim, nim do ziemi wrócisz,
wbrew twoim zabiegom, znów się w proch obrócisz.
J.G.
Źródło: Kalendarz Chrześcijański


Komentarze
Pokaż komentarze