Halina Golczowa
Powrót
A jeśli most stać będzie,
przejdę go jak we śnie
Wpatrzona w falę Wisły
migocące w słońcu,
A most będzie się dłużył,
wydłużał bez końca,
A krok każdy za serce
będzie rwać boleśnie.
I wyjrzą ku mnie wieże
kościoła Floriana,
Resztki szyb wytłuczonych
błysną brylantami,
Aż oczy zapatrzone zajdą
mgłą, czy łzami
I dziwna słabość nogi
podetnie w kolanach.
I zaniosą się piersi
jakimś suchym łkaniem,
I zakrzykną bezgłośnie
pobielałe wargi
Jakąś dziką modlitwą,
wołaniem czy skargą -
Boże, Ty mnie nie opuść,
cokolwiek się stanie.
A jeśli dom stać będzie,
przemknę się przez bramę ,
Aby mnie nikt nie widział,
a potem schodami
Iść będę wieki całe,
aż padnę pod drzewami.
Jeśli za nimi będziesz -
otworzą się same.
Źródło: Almanach Powstańczy 1944.


Komentarze
Pokaż komentarze