Abdykacja na kolei

W dniu masakry dostawczego busa pod Nowym Miastem n. Pilicą napisałem na „Salon24”, że  „III RP abdykowała na drogach”. Pozwoliłem sobie wtedy wskazać na fatalny stan komunikacji autobusowej w Polsce, którą państwo (III RP) odpuściło sobie, a w to miejsce weszły rozliczne busowo-dostawcze atrapy, „wolny rynek”.

Po sejmowej debacie na temat bałaganu z rozkładami jazdy, po tej wyliczance niedociągnięć na kolei, które prawie każdy z nas zna od dawna, a tym bardziej ci co muszą regularnie jeździć pociągami, dodałbym element ideowo-estetyczny tego liczącego ok. dwadzieścia lat zagadnienia.

Posłużę się porównaniem. W kamienicy czy bloku jest zwykle dozorca, i jeśli mu jakiś pijaczek narobi za śmietnikiem, to splunie, zaklnie, ale posprząta. Tymczasem nasze państwa (III RP) uznało, że sprzątać nie musi w przestrzeni za którą odpowiada (poza takimi enklawami jak deptak przed prezydenckim pałacem, ale tu zupełnie inny temat). Nie inaczej jest na kolei, która jest tego państwa przedłużeniem.

Otóż uznano najwyraźniej, że w przestrzeni publicznej nie obowiązują zwykle standardy, zwykły porządek. Obsikane  dworce są nie tylko na tzw. prowincji (tam nie jest najgorzej), ale w sercu stolicy — na i wokół Dworca Warszawa Centralna.

Na początku lat 90, gdy bieda wyzierała z każdej strony, można było sądzić, że to przejściowe nieszczęście, że są ważniejsze rzeczy, ale minęło dwadzieścia lat (dłużej niż liczyła przedwojenna Polska), a ta wydawało się prowizorka ma się dobrze. Mimo, że pieniędzy nie brakuje, że wspomnę o miliardach wydawanych na stadiony. Dlaczego więc ta przestrzeń publiczna, w szczególności publiczna komunikacja tak okropnie niedomaga ?

Przypuszczam, że dla wielu polityków (decydentów) nie czują się jej gospodarzami, jeśli o niej myślą to wtedy, gdy coś z niej sprzedają, prywatyzują...

Dlaczego więc raptem taki larum z pociągami ? Pewnie dlatego, że część establishmentu jeździ, zwłaszcza przed  Świętami pociągami. W lecie nie byłoby zagadnienia.