Generalissimusowi Sikorskiemu, wdzięczni ziomale

 

Bułat Okudżawa napisał miliony pięknych wierszy (jeden z nich już dawno wziąłem sobie za przesłanie życiowe, ten znany pod tytułem „Pieśń gruzińska”). Jednemu z nich nadał tytuł: „Песенка о старом, больном, усталом короле, который отправился завоевывать чужую страну, и о том, что из этого получилось”, co w tłumaczeniu na język używany nad Wisłą brzmieć powinno: „Piosneczka o starym, schorowanym, zmęczonym królu, który wybrał się na podbój kraju obcego, i o tym co z tego wynikło”.

Oryginalne nagranie sprzed lat, w wykonaniu Autora: TUTAJ. Radzę wysłuchać nawet tym, którzy języka Niziny Wschodnioeuropejskiej nie znają. Najlepiej dwa razy…

Nie wiem czemu kojarzy mi się to z wypowiedziami Napoleona z Chobielina, który już wylizał się po kijowskiej wpadce i znów zajmuje nam czas swoją osobą, już nie w roli głównego gracza, tylko tuby.

 

·        A kiedy na państwo ościenne wyruszał nasz król,

·        królowa na drogę sucharów mu wór ususzyła

·        i dziury na szatach mężowskich starannie zaszyła,

·        i w dwóch zawiniątkach mu dała machorkę i sól.

 

·        A kiedy się żegnał i zamku przekroczyć miał próg,

·        objęła go czule i łzę uroniła rzęsistą:

·        - "A dajże im w kość, bo okrzyczy cię lud pacyfistą,

·        i zabierz im słodkie pierniczki, bo przecież to wróg".

 

·        Pod wodzą kaprala oddziały czekają już dwa:

·        trzech smutnych żołnierzy i tyluż żołnierzy wesołych.

·        Rzekł król: - "Furda prasa i radio, i cztery żywioły!

·        Victoria nas czeka i w ogóle, chłopcy hurra!"

 

·        Nim zmilkły oklaski, marszowa rozległa się pieśń.

·        Po drodze do armii król rozkaz skierował odgórny.

·        Wesołych żołnierzy dać kazał do intendentury,

·        a smutnych żołnierzy zostawił w piechocie - i cześć!

 

·        Popatrzcie: słoneczko zwycięstwa już błyska zza chmur!

·        Trzech smutnych żołnierzy spisano, co prawda, na manko,

·        a kapral, moralny pion tracąc, ożenił się z branką,

·        lecz łupem zwycięzców ogromny pierniczków padł wór.

 

·        Więc grzmijcie, orkiestry! Niech serca uderzą nam w takt!

·        Niech smutek przelotny radosnej  nam piersi nie gniecie.

·        Cóż smutnym żołnierzom po życiu na tym naszym świecie?

·        A słodkich pierniczków dla wszystkich nie starczy i tak!

 

(słowa Bułata Okudżawy, tłum. Ziemowit Fedecki)

 

·        Za naszą i waszą, i amerykańską, psia mać!

·        Za twoją i moją, za szwagra i zgrabną sąsiadkę!

·        Kto groźniej zamruczy, zawyje, kto lepszą ma gadkę

·        Ten wygra, i w górę raz po raz, i order mu dać!

 

(a to był mój dopisek na marginesie, zezwala się na dowolną wstawkę zamiast „order”)

 

To śpiewałem ja, nadwiślanin

Załącznik:

Piosenka o durniach, TUTAJ (również słuchać dwa razy)

(tam jest o tym, jak Czechow zauważył, że mądrzy lubią SIĘ uczyć, a durnie – UCZYĆ)

(i o tym, że durniem być wygodnie, ale niezbyt się chce…)