Znany niedohabilitant Marek Migalski raczył dziś napisać o prof. dr hab. Janie Iwanku z UŚ:
„na miejscu koleżki, który od dwudziestu lat nie napisał żadnej (podkreślam - żadnej) samodzielnej ksiązki, to bym o wiedzy nie wspominał.”
Warto chyba przypomnieć naukowe (nie)osiągnięcia pana Mareczka, które to nie pozwoliły nawet na habilitację. Ponieważ we własnej uczelni niedohabilitant jest ponoć sekowany, cytuję list do Gazety Wyborczej profesora dr hab. Lubomira W. Zyblikiewicza z Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie poznano "dorobek" pana Mareczka podczas róby habilitowania się.
"Choć w ciągu ostatnich kilku dni padło mnóstwo ostrych słów i nierzadko usiłowano wprowadzić w błąd opinię publiczną, zamierzałem nie brać udziału w tym sporze. Do napisania tego krótkiego listu najpierw skłonił mnie "bohater", dr Marek Migalski, który w wywiadzie dla "Dziennika" (16 stycznia, s. 19), w odpowiedzi na sugestię, że być może zadecydował "niedostateczny dorobek", zapewnił: "Jestem autorem, współautorem lub współredaktorem 11 książek, napisałem 30 artykułów naukowych opublikowanych w większości za granicą." Trudno mi odpowiedzieć na pytanie, dlaczego nie obawiał się, że bardzo często kłamstwo ma jednak krótkie nogi.
Otóż, wbrew temu, co twierdzi wcześniej, każdy z głosujących miał możliwość zapoznania się z jego dorobkiem. Nawet pobieżne przyjrzenie się dostarczonym publikacjom pozwala stwierdzić, że rzecz się ma zgoła inaczej niż często w tych dniach powtarza. Biorąc pod uwagę dorobek powstały po doktoracie, a więc nie uwzględniając publikacji pracy doktorskiej, 'Koncepcja "mostu między Wschodem a Zachodem" Edwarda Benesza' (dr Migalski nie wspomina o żadnych zmianach) i pracy habilitacyjnej, pozostaje 9 pozycji, w których teksty Jego autorstwa liczą w sumie 386 stron. Dość często w naukach społecznych to objętość jednej tylko książki. Co więcej, potrafi dr Migalski przypisać sobie "książki", w których jego autorstwa jest po 1 (jednej) stronie. Po "swych" książkach wymienia on "pozostałe publikacje naukowe", w liczbie 27, przy czym niektóre z nich stanowią części już wcześniej wymienianych książek. Jeśli dodamy jeden tekst opublikowany przez niego przed obroną pracy doktorskiej w listopadzie 2001 r., to, sumując wszystkie strony, otrzymujemy dorobek, jak na 40-letniego badacza, nawet ilościowo, zasługujący tylko na słabą ocenę.
Gdyby ktoś chciał być bardziej dociekliwy, musiałby zadać oczywiście pytanie, czy wśród tej reszty wszystkie pozycje mają charakter naukowy. Najwięcej wątpliwości z tego punktu widzenia budzi książeczka "Obywatel - Społeczeństwo - Demokracja". Trudno mi, specjaliście w zakresie stosunków międzynarodowych, dokonywać jednak oceny merytorycznej. Powinienem natomiast, ciągle nawiązując do tego nieszczęsnego zdania, zwrócić uwagę, że na "starym" Zachodzie opublikował dr Migalski jeden króciutki tekst, w wydanym przez swego kolegę z Uniwersytetu Śląskiego, we Wiedniu, zbiorze tekstów, bardzo dawno temu, w 2003 r.
Jeśli chodzi o drugą ważną przesłankę, książkę "habilitacyjną", trudno mi, powtórzę, miarodajnie się wypowiadać. Nie zamierzam w szczególności zastępować prof. Antoszewskiego, który może najlepiej odpowiedzieć, na ile jego uwagi krytyczne, zwłaszcza dotyczące metodologii, zostały w pracy uwzględnione. Ograniczając się skromnie do spraw warsztatu naukowego, mogę powiedzieć, że przypisy z pewnością nie stanowią silnej strony pracy. A już zupełnie niezrozumiałe jest, dlaczego w - skądinąd bardzo skromnej, liczącej zaledwie 5 stron - Bibliografii nie można znaleźć żadnych opracowań badaczy ze "starego" Zachodu. Proszę mi wierzyć, w krótkim czasie, nawet nie zajmując się nigdy problematyką systemów partyjnych Czech i Polski, sporą listę potrafiłbym stworzyć.
Odnoszę wrażenie, że w porównaniu z wyglądającą na całkiem przyzwoitą pracą doktorską, nastąpiło wyraźne cofnięcie się w standardach badawczych.
Myślę, że podział głosów w Radzie podczas wtorkowego posiedzenia w dużej mierze da się sprowadzić do podziału na tych, którzy uznali, że niespełnianie wymogów ustawowych, zwłaszcza brak wymaganego dorobku, dyskwalifikuje kandydataostatecznie, i na takich, którzy byli gotowi, mimo wszystko, dać mu szansę na osobisty udział w dalszych fazach postępowania, chyba jednak też bez złudzeń co do końcowego rezultatu. Nie wiem zresztą, co dla zainteresowanego w ostatecznym rozrachunku okaże się korzystniejsze.
Nie jest to ani pierwszy, ani ostatni, przypadek niepowodzenia kandydatów pragnących uzyskać stopień doktora habilitowanego w naszej Radzie Wydziału, co nie powinno dziwić. Znam osoby, a niektóre z nich wysoko cenię, które, poniósłszy niepowodzenie przy pierwszej próbie, odniosły przy następnej sukces otwierający drogę do dalszej kariery naukowej.
Pozwolę sobie na pewien wtręt osobisty. Śledząc to, co się dzieje wokół tej decyzji, czuję się dumny z mojego Uniwersytetu. Uniwersytetu, który w różnym czasie wywoływał niechęć swoją niezależnością. Uniwersytetu, którego niepokorność raziła i w odległych czasach sanacji, i - oczywiście - przez ponad półwiecze Polski Ludowej, i - jak się nie po raz pierwszy zresztą zdarza - budzi gniew polityków i wcale sporej części opinii publicznej. Lecz tej dumie towarzyszy, niestety, także poczucie wstydu. Z powodu jednego z moich kolegów, który jednak stał się - jak się wydaje - wyłącznie politykiem.
Chodzi mi o prof. Legutkę, o jego skandaliczną, jeśli została wiernie przytoczona wypowiedź (Rzeczpospolita, 16 stycznia 2009 r., A 7.). Oto jej część: "Skoro się tworzy specjalną komisję do oceny dorobku kandydata, to po to, by się oprzeć na jej rekomendacji. Skoro komisja stwierdza, że wszystkie warunki zostały spełnione, jak Rada Wydziału może głosować przeciw....Głosowanie Rady powinno być formalnością..."
Przykro mi, lecz te słowa są rezultatem albo bezmyślności, albo czegoś jeszcze gorszego. Nie chodzi tutaj tylko o prawa szczegółowe, o obyczaje, lecz o niezrozumienie lub skryte próby gwałcenia elementarnych podstaw demokracji. Mam nadzieję, że co najmniej na moim uniwersytecie i w mojej Radzie Wydziału bardzo rzadko podejmowanie decyzji będą czczą formalnością. Mamy zaufanie i do jednoosobowych organów władzy, i do kilkuosobowych komisji mających Radzie służyć pomocą, lecz decyzje zamierzamy podejmować samodzielnie i z namysłem.
Pragnę zapewnić też, że jeśli p. minister Kudrycka, po zapoznaniu się z przebiegiem tej sprawy, zechce zaproponować i forsować zmiany ustawy w kierunku uszczelnienia i zwiększania wymagań, utrudnienia byle jakich awansów naukowych, to może liczyć na wsparcie, i moje, i wielu mi znanych osób."
Ten, pożal się Boże politolog (przypomnę, że prognozował wygraną PIS-u w wyborach jesienią 2007 r. - taką ma wiedzę!) napisał to o osobie z takim dorobkiem:
Ważniejsze publikacje naukowe recenzowane:
Latynoamerykanistyka
Polityka kulturalna i propaganda zagraniczna Stanów Zjednoczonych w Ameryce Łacińskiej, 1984.
Przemiany polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych w Ameryce Środkowej, 1987 (w:) A. Jamróz (red.) Przemiany współczesnego kapitalizmu, 1987.
Problemy Kanału Panamskiego w stosunkach bilateralnych między Panamą a Stanami Zjednoczonymi, 1989.
Studia hiszpańskie
System polityczny Hiszpanii (w:) A. Jamróz (red.) Systemy polityczne rozwiniętych państw kapitalistycznych, 1989.
Elementy konserwatyzmu w programie Hiszpańskiej Partii Ludowej (w:) H.Łakomy (red) Doktryna i ruch konserwatywny we współczesnym świecie, 1992.
Obrońca Ludu w Hiszpanii (w:) J. Iwanek (red.): Zagadnienia ochrony praw konstytucyjnych obywateli. 1993.
Postępowanie ustawodawcze w Hiszpanii (w:) E. Zwierzchowski. (red.) Postępowanie ustawodawcze, 1993.
Hiszpania (w:) J. Iwanek: Partie i systemy partyjne państw wysoko rozwiniętych. Wyd.I, 1994.
Pozycja prawna wspólnot autonomicznych w ustroju politycznym Hiszpanii, (w:) J. Wódz. (red) Polityczne życie lokalne, 1994.
Prawnokonstytucyjne położenie regionów autonomicznych w Hiszpanii (w:) J. Iwanek (red): Oblicza decentralizmu, 1996.
Senat Królestwa Hiszpanii (w:) E. Zwierzchowski (red.) Izby drugie parlamentu, 1996 .
Reforma Senatu w Hiszpanii. (w:) . J. Iwanek (red.) Ludzie, instytucje, idee, 1997.
Hiszpania (w:) J. Iwanek: Partie i systemy partyjne państw wysoko rozwiniętych, wyd.II, poprawione i uzupełnione, 1999
Teoria demokracji
Demokracja transnarodowa a demokracja narodowa (w:) Parlament europejski jego rola w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, 2008.
Przywództwo polityczne w systemie demokratycznym (w:) L. Rubisz, K. Zuba, (red.) Przywództwo polityczne, teorie i rzeczywistość, 2006.
Czwarta władza w systemie demokratycznym, (w:) M.Gierula (red) Władza media polityka, 2006.
Globalizm a regionalizm (w:) M.Barański, M.Stolarczyk (red) Władze lokalne i regionalne w warunkach globalizacji, 2003.
Europejskie standardy ustrojowe: samorząd, autonomia, federalizm (w:) P.Dobrowolski, M.Stolarczyk. O.Szura (red), Proces integracji Polski z Unią Europejską, 2001.
Państwo lokalne, państwo regionalne (współautorstwo), P.Dobrowolski, M.Stolarczyk. (red.): Polityka przedmiot badań i formy jej przejawiania się, 2000.
Współczesne rozumienie autonomii terytorialnej (w:) J.Liszka (red.) Społeczeństwo wobec problemów transformacji i integracji, 2000.
Faces of decentralisation (w:) Democracy yesterday and today, 1995.
Książki pod redakcją:
Zagadnienia ochrony praw konstytucyjnych obywateli, 1993.
Oblicza decentralizmu, 1996.
Ludzie - instytucje – idee, 1997.
wraz z M.Stolarczyk: Studia Politicae Universitatis Silesiensis t.1 2005.
wraz z M. Mazur: Demokracja w dobie globalizacji. T.1 2006.
wraz z M. Stolarczyk: Studia Politicae Universitatis Silesiensis t. 2 2006.
Polska, Niemcy, Europa, 2008.
wraz z M. Domagała: Demokracja w dobie globalizacji. T. 2, 2008.
raz z M. Stolarczyk: Studia Politicae Universitatis Silesiensis T. 3 2008.
Varia
Amerykańska koncepcja oddziaływania propagandowewgo na zagranicę w latach siedemdziesiątych. "Prace z nauk społecznych" 8/1979,
Las transformaciones del sistema politico de Polonia, „Revista del Centro de Estudios Constitucionales” 5/1990.
Regimen juridico de descentralizacion y comercializacion de la radiotelevision en Polonia, (w:) "Informacion, derecho y libertades en la Nueva Europa". Actas del I Congreso Internacional Facultad de la Ciencia de la Informacion, Universidad Complutense 1991.
La decentralisation dans le systeme politique en Pologne, (w:) J.Wódz (red.) , Reorganiser l’espace public, 1993.
Kryteria zagranicznej polityki kulturalnej, „Studia nauk politycznych” 2/1985,
Recenzja "Sorin Antoni & Vladimir Tismaneu (eds) Between Past and Future: the Revolution of 1989 anf their Aftermath. Budapest&New York: Central University Press 2000". Europe-Asia Studies. ICEES, Univ. of Glasgow, vol.53/2001.
Recenzja „A. Łabno: System polityczny Portugalii”. "Przegląd Sejmowy" Nr 2/2003.”
Komentarze
Pokaż komentarze (29)