Bracia Kaczyńscy

Dziś rusza VI kadencja Sejmu. Posłowie już gotowi. Przyszły premier wraz ze swoją rządową ekipą chyba już też. A prezydent? Prezydent chyba powoli przystosowuje się do sytuacji w której to inny polityk, a nie jego brat stoi na czele Rady Ministrów. Po długim milczeniu prezydenta, dziś z jego kancelarii padł jeden konkret. Dowiedzieliśmy się bowiem, że prezydent już w tym tygodniu chce powierzyć Donaldowi Tuskowi misję tworzenia rządu.

 Naprawdę bardzo cieszę się, że Lech Kaczyński wydostał się jakoś z tej skorupy goryczy i postanowił w końcu wyjść do ludzi. Martwiłem się o niego nie na żarty. On takim zamknięciem się w sobie, odizolowaniem od świata, obrażeniem na ludzi, mógł popaść w ciężką depresję. A przecież Głowa Państwa musi być w formie. Jeśli bowiem Głowa choruje, to cały naród też. A ostatnie wybory pokazały, że naród chorować nie chce. Wręcz przeciwnie, naród chce być czynny i energiczny w swym działaniu, chce wybierać przyszłość, chce modernizacji kraju i stawiać duże kroki do przodu. A obowiązkiem prezydenta jest trwanie przy swoim narodzie, niezależnie od tego jakie decyzje on podejmuje. I czy podobają się one prezydentowi  i jego bratu, czy też nie. Chyba tę prostą prawdę zrozumiał w końcu prezydent Kaczyński.

Lech Kaczyński powinien w końcu porzucić metodę meldowania wykonania jakiegoś zadania swojemu bratu, prezesowi PiS. Kwestie rodzinne, tę braterską lojalność i zażyłość powinien odłożyć na bok. Tylko wtedy ma szanse na reelekcje. Naród ma bowiem serdecznie dość Kaczyńskiego (celowo nie mówię Kaczyńskich), widać to po wynikach wyborów. Lech nie powinien zatem być utożsamiany z Jarosławem. Czy będzie potrafił dokonać tego rozdzielenia? Czy w newralgicznych sytuacjach będzie potrafił działać merytorycznie, czy też dalej będzie wykonywał zadania zlecone przez prezesa PiS? Obserwując zachowanie prezydenta podczas tych ostatnich dni, myślę, że będzie mu bardzo trudno być niezależnym, wyzwolonym z pod wpływu brata, politykiem.