ASYMPTOTA

1. Dzień, który był zawsze prawie wczoraj

Kiedy Adam zorientował się, że jutro nie istnieje, było już za późno, żeby zareagować.

Nie stało się to nagle.

Nie było alarmu.

Nie było komunikatu systemowego.

Po prostu każda noc kończyła się tym samym porankiem, tylko nieco bliżej celu, który znów się przesuwał.

Adam prowadził firmę. A raczej: firma prowadziła Adama — to brzmiało coraz bardziej precyzyjnie.

Każdego dnia:

• sprzedaż była trochę wyższa,

• rynek trochę bardziej wymagający,

• konkurencja trochę bliżej,

• koszty trochę cięższe.

I zawsze, absolutnie zawsze, brakowało jednego kroku, żeby „już było spokojnie”.

Adam nazwał to roboczo asymptotą.

2. Instytut Czasu Operacyjnego

Instytut nie miał adresu.

Miał okno czasowe.

Pojawiał się między 22:00 a 22:03, jeśli ktoś:

• pracował dłużej niż 12 godzin,

• spał mniej niż 6,

• a jego firma „radziła sobie dobrze”.

Adam trafił tam, kiedy próbował zamknąć laptopa i mu się nie udało — bo system uznał, że jeszcze nie.

– Witamy w Instytucie Czasu Operacyjnego – powiedział urzędnik, który wyglądał jak zegar z ludzką twarzą. – Jesteś w fazie ruchu asymptotycznego.

– Co to znaczy? – zapytał Adam.

– Że zbliżasz się do celu w nieskończonej liczbie kroków – odparł urzędnik z satysfakcją. – Gratulujemy stabilności.

– Ale ja jej nie czuję.

– Stabilność nie jest do czucia – wyjaśnił urzędnik. – Jest do modelowania.

3. Autopoiesis czasu

W sali projekcyjnej Adam zobaczył wykres.

Oś pionowa: Wysiłek

Oś pozioma: Bezpieczeństwo

Krzywa:

• wznosiła się,

• spłaszczała,

• i nigdy nie dotykała osi bezpieczeństwa.

– To twoje życie – powiedział urzędnik. – Czas wytwarzany przez system.

– Jak to „wytwarzany”?

– Czas nie jest neutralny – odpowiedział ktoś z cienia. – Jest funkcją konkurencji.

Z cienia wyszedł mężczyzna podobny do Adama, tylko starszy.

– Jestem tobą za piętnaście lat – powiedział. – Albo za wczoraj. Trudno powiedzieć.

– I co dalej?

Starszy Adam uśmiechnął się.

– Dalej jest jeszcze trochę pracy.

4. Paradoks Zenona (wersja operacyjna)

Instytut miał regulamin.

PARADOKS ZENONA – PROTOKÓŁ OPERACYJNY

1. Każdy sukces skraca dystans.

2. Każde skrócenie dystansu zwiększa jego rozdzielczość.

3. Zwiększona rozdzielczość ujawnia nowe braki.

4. Braki wymagają pracy.

5. Praca stabilizuje system.

– A kiedy się kończy? – zapytał Adam.

Urzędnik spojrzał z troską.

– Gdy przestajesz być zdolny do pracy.

– Czyli…

– Biologiczny timeout – potwierdził. – System bardzo to szanuje.

5. Ludzie spoza pętli

Adam zapytał o innych.

– A pracownicy? Klienci? Prawnicy?

– Oni żyją w czasie dyskretnym – wyjaśnił urzędnik. – Mają dni wolne. Urlopy. Granice.

– A ja?

– Ty jesteś nośnikiem czasu ciągłego. Bez ciebie czas by się rozpadł na kawałki.

Adam poczuł coś, co kiedyś nazywał dumą, a teraz było tylko zmęczeniem o innym kształcie.

– Czy mogę wyjść z pętli?

Urzędnik zawahał się.

– Teoretycznie tak.

– Jak?

– Musiałbyś przestać reagować racjonalnie.

Adam roześmiał się.

– To niemożliwe.

– Właśnie – powiedział urzędnik. – Dlatego system działa.

6. Próba ucieczki

Pewnego dnia Adam postanowił:

• nie odebrać telefonu,

• nie sprawdzić maila,

• nie wykonać jednego kroku.

Świat nie runął.

Za to czas się skondensował.

Jedna godzina trwała jak tydzień.

Jedna decyzja ciągnęła się jak całe życie.

Instytut pojawił się natychmiast.

– Naruszasz ciągłość – powiedzieli.

– Chcę skończyć.

– Skończyć można tylko coś, co ma koniec – odparli spokojnie. – Ty masz granicę, nie koniec.

7. Ostatnie zrozumienie

Na końcu Adam pojął:

Nie chodzi o to, że nigdy nie dobiegnie do celu.

Chodzi o to, że cel jest wytwarzany przez bieg.

Paradoks Zenona nie był błędem logiki.

Był instrukcją obsługi czasu w systemie konkurencji.

Adam usiadł przy biurku.

Otworzył laptop.

Zegar ruszył normalnie.

System odnotował:

„Podmiot wrócił do racjonalności. Stabilność przywrócona.”

Epilog

Na ścianie Instytutu ktoś dopisał kredą:

„Czas nie płynie.

Czas jest egzekwowany.”

Nikt tego nie starł.

Nie było kiedy.