Onomatopeja

Nie pamiętam, kto podarował mi kalejdoskop?

Kiedy pierwszy raz przystawiłem tubę do oka naiwną ręką dziecka, uwierzyłem w świat, który w niej zobaczyłem.

Pokochałem barwy i obrazy zmieniające się za każdym razem, kiedy tylko tego zapragnąłem.

Starałem się zapamiętywać powstające figury, jednak nigdy nie chciały się one powtarzać.

Chwile były jedynymi w swoim barwnym rodzaju.

Od tamtej pory moje kolorowe marzenia, miały mnie nigdy już nie opuścić.

Niebawem za sprawą siostry Władysławy - mojej pierwszej katechetki - poznałem najlepszego i jak się potem miało okazać jedynego przyjaciela. Pogadanki o wspaniałym Chrystusie pamiętam po dziś dzień, a kolejny obrazek, który dostawałem na koniec katechezy, z namaszczeniem chowałem do zeszytu, aby w domu oddać się uczcie kolorowania go, a nauczyciela miałem wytrawnego, gdyż był nim mój kalejdoskop.

 

Pamiętam doskonale gruby tom z baśniami Andersena i swoją pierwszą miłość jaką zapałałem do Małej Syrenki.

Jakże bardzo chciałem pomóc Dziewczynce z Zapałkami.

Pamiętam także, że wkładałem rękę do piecowego popielnika, aby wyciągnąć zeń ołowiane serduszko - pozostałość po dzielnym żołnierzyku zakochanym w swojej pięknej tancerce.

Rzewne łzy kapały mi z oczu, kiedy się okazało, że Nemeczek umarł na próżno.

A kiedy mama mnie spytała, dlaczego płaczę, pokręciłem tylko głową, starając się, nie wybuchnąć szlochem, próbując jej powiedzieć, że i tak nie zrozumie męskiej przyjaźni, która łączyła mnie z moim bohaterem.

Niedługo potem z Tomkiem Wilmowskim zwiedziłem cały świat, poznając florę i faunę wszystkich kontynentów.

Szelmy Sawyer i Finn, także pokazały mi swój świat obfitujący w przygody na każdym kroku.

To od nich się dowiedziałem, że można kogoś ukarać, tarzając go najpierw w smole, a potem w pierzu.

Sienkiewicz uczył patriotyzmu i pozwolił poznać wspaniałych ludzi.

Dopiero potem Joyce podpowiedział mi jak - już w tym dorosłym świecie - można odnaleźć siebie.

Norwid, Mickiewicz i Baudelaire mówili mi, czym jest poezja.

 

Gdy dzisiaj biorę do ręki - już mniej naiwnej - swój kalejdoskop, to patrząc weń, nie dostrzegam żadnych kolorów ani figur.

Nie przynosi skutku nerwowe potrząsanie nim, ani też przecieranie obiektywu czystą szmatką.

Czerń w tubie kalejdoskopu pogłębia się jeszcze bardziej poprzez zjawiska akustyczne dobiegające z zewnątrz.

Kiedy patrzę na szklany ekran telewizora, kiedy wychodzę z kina, kiedy staram się zapoznać z najnowszymi wydarzeniami na świecie, słyszę cały czas ten sam głos - kwik świni.

Niezależnie od tego, czy mówi do mnie spiker, czy też ładna panienka w jakiejś reklamie, bądź polityk z sejmowej ambony, to ja i tak słyszę jedynie świński kwik.

Nie wiem tylko, czy jest to naśladownictwo, czy jest to naturalny dźwięk.

Wszystkie wcześniejsze doznania zamieniły się w czarną przestrzeń, wybiegającą daleko poza mój niegdyś wspaniały, żywy kalejdoskop.