Gdy 1 września 1939 roku Niemcy hitlerowskie napadły na Polskę, jej mieszkańcy stali się pierwszym narodem w Europie, ktory doświadczył masowej zagłady. Było jasne, że hitlerowcy nei zamierzali prowadzić konwencjonalnej wojny z polskim rządem i podległymi mu siłami zbrojnymi. Wypowiedzieli wojnę Polakom. zamierzali unicestwić cały naród.
Po złamaniu oporu Polaków Wehrmacht wziął sobie do seca rozporządzenie Hitlera, wydane 22 sierpnia 1939 roku, upoważniające do zabijania "bez litości wszystkich Polaków - mężczyzn, kobiety i dzieci. Jedynie w ten sposób zdobędziemy niezbędną przestrzeń życiową." Rządy Wehrmachtu w Polsce - trwające do 25 paździenika - do armii dołączyło w tym czasie Schutzstaffel (SS) i policja - polscy historycy określili jako "bezlitosną i systematyczną akcję biologicznej zaglady". W okresie wojskowego zwierzchnictwa spalonych zostało 531 miast i wiosek, lecz największych zniszczen doznały okręgi: łódzki i warszawski. Różne formacje wojskowe i policja przeprowadzily około 714 egzekucji, ktore pochłonęły życie 17 376 osób.
Jednak przypadkowe zgładzenia nie były jedynym aktem terroru ze strony III Rzeszy. Dwa tysiące obozów koncentracyjnych, ktorych sieć niczym pajęczyna spowijała terytorium calego kraju, stanowilo najdramatyczniejsze świadectwo lat okupacji i skutków hitlerowskiej doktryny rasowej w Polsce. Obozy takie jak w Bielżcu, Chełmnie, Sobiborze czy Sztutowie (Stuffhof), budowano wyłącznie w celu eksterminacji ludności. Trzy największe obozy zagłady - Oświecim-Brzezinka, Majdanek i Treblinka - pochłonęły miliony ludzkich istnień. Leżący na zachodzie obecnego terytorium Polski obóz w Gross Rosen traktowany był początkowo jako oboz pracy. Na terenie Rzeszy również istniał szereg obozów istniejących długo przed rozpoczęciem II wojny światowej. Najbardziej znane z nich to: Dachau, Ravensbrueck, buchenwald, Sachsenhausen, Mathausen. Jednak główne obozy śmierci umiejscowiono w Polsce. Tutaj bowiem mieszkało najwięcej ofiar hitleryzmu - Polaków i Żydów.
W przeciwienstwie do Żydów, którzy ginęli najczęściej w komorach gazowych, większość Polaków została stracona w masowych egzekucjach, zginęła z głodu lub w efekcie morderczej pracy. Jednakże setki tysięcy skończyły swój żywot w obozach. Pierwszymi więźniami Oświęcimia byli właśnie Polacy, którzy do 1942 roku, tj. do czasu, gdy masowo zaczęli napływać tam Żydzi, stanowili większość. W Struffhof do roku 1942 również 90% więźniów stanowili Polacy. Pierwszej egzekucji z użyciem trujących gazów dokonano na 300 Polakach i 700 radzieckich jeńcach wojennych. Do obozów koncentracyjnych trafiało tylu Polaków, że praktycznie każda polska rodzina miała kogoś, kto był torturowany i stracony w obozie. Przez Dachau przeszło ich 35 tys., w Ravensbrueck więziono ok. 33 tys. polskich kobiet. W Sachsenhausen zginęło 20 tys. obywateli polskich, w Mathausen - 17 tys.
W wyniku trwającej blisko 6 lat wojny zginęło 6 028 000 obywateli polskich, czyli 22% ogólnej liczby mieszkańców - największy odsetek ze wszystkich okupowanych krajów Europy. W przybliżeniu połowę ofiar stanowili rodowici Polacy, pozostałe 50% - polscy Żydzi. Okolo 5 384 000 osób, czyli 89,9% ofiar zgineło w więzieniach, obozach zagłady, podczas nalotów bombowych, na skutek egzekucji, w wyniku likwidacji gett, w skutek epidemii, głodu, wyczerpującej pracy i koszmarnych warunków życia.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)