129 obserwujących
734 notki
1709k odsłon
  2801   9

Historia fałszywych dzienników Grósza Chorina z Auschwitz

W styczniu 2014 roku dr Bogdan Musiał, mieszkający w RFN politolog i historyk, usłyszał sensacyjną historię od swojej znajomej, Barbary Riepl. Dziadek jej przyjaciółki, węgierski Żyd, został podczas wojny wywieziony do Auschwitz i tam musiał pracować jako lekarz pod nadzorem Josefa Mengelego; być może brał udział w prowadzonych przez niego eksperymentach na ludziach. Wg Barbary Riepl, ten człowiek zdeponował w szwajcarskim banku dokumenty dotyczące swego pobytu w obozie i zastrzegł, że wolno je ujawnić w określonym terminie (miał on upłynąć za rok, a dokładnie 27 stycznia 2015 roku). Barbara Riepl poinformowała Bogdana Musiała, że jej przyjaciółka przekazała jej prawo do dysponowania depozytem, w związku z tym chciała się dowiedzieć, czy jako historyk byłby zainteresowany przejrzeniem zawartości tego depozytu, a następnie udostępnieniem materiału opinii publicznej.  

Barbara Riepl zajmuje wysoka pozycję społeczną w RFN – osoba bogata, milionerka, spadkobierczyni dynastii przedsiębiorców budowlanych, mecenas sztuki, z rozległymi kontaktami w kraju i zagranica. Znajomość dr Musiała z Barbarą Riepl nie była długa – miesiąc wcześniej milionerka zaprosiła go na przyjęcie bożonarodzeniowe w swojej willi w Tegernsee w pobliżu Monachium. Podczas tego przyjęcia Barbara Riepl przedstawiła Bogdanowi Musiałowi swoją przyjaciółkę Nicolę Kaiser, dystyngowaną panią po sześćdziesiątce. Przedstawiła ją słowami: profesor Magdolna Nicoletta Krisztina Kaiser-Barthyany-Szentagothay, węgierska hrabina ze strony matki, wirusolog na uniwersytecie w Zurichu, osobista lekarka i bliska znajoma obecnego papieża oraz jego poprzednika Benedykta XVI.

Dziadkiem Nicolle Kaiser miał być prof. Salomon Ferencz Fülöp Grósz Chorin, wysoko wykwalifikowany lekarz, Żyd. W grudniu 1941 roku Grósz Chorin miał zostać aresztowany i wywieziony do Auschwitz. Wg relacji hrabiny, dziadek prawdopodobnie brał udział w zbrodniczych badaniach na ludziach prowadzonych przez dr Mengelego. W styczniu 1945 miał uciec dzięki pomocy Mengelego i jakiegoś polskiego ksiedza. Po wojnie zamieszkał na stale w Zurychu, gdzie pracował na uniwersytecie.  Zmarł w 1977 roku w Szwajcarii. Pani profesor urodziła się w Zurychu i tam wychowała się pod opieką dziadka, gdyż jej matka, węgierska hrabina zmarła przy porodzie, a ojciec niedługo później zginął w wypadku samochodowym.

Bogdan Musiał zainteresował się historią przedstawioną mu przez Barbarę Riepl i hrabinę Nicole Kaiser i zadeklarował chęć zajęcia się sprawą publikacji spuścizny dziadka. Hrabina ustanowiła Barbarę Riepl swoim pełnomocnikiem, a ta z kolei przekazała notarialnie dr Musiałowi prawo do dysponowania materiałami znajdującymi się w bankowym depozycie i zobowiązała się pokryć koszty związane z tą publikacją.

Dr Bogdan Musiał przystąpił do badań wraz ze swoim synem Oliverem Musiałem. Ponadto nawiązał współpracę z węgierskim historykiem dr Janosem Kemenym z Uniwersytetu Korwina w Budapeszcie, który pomagał mu w rozszyfrowywaniu, przepisywaniu oraz tłumaczeniu notatek oraz w badaniach archiwalnych. Współpraca z dr Kemenym była konieczna, ze względu na konieczność przetłumaczenia węgierskich notatek na niemiecki. Dla sfinansowania tej współpracy dr Musiał pozyskał grant od Hamburskiej Fundacji Wspierania Nauki i Kultury.

Zanim materiały Grósza Chorina zostały wydobyte z bankowego sejfu hrabina i Barbara Riepl zaprosiły dr Bogdana Musiała do udziału we wspólnej wizycie w KL Auschwitz. Wizyta miała miejsce 29 marca 2014 roku, a uczestniczyła w niej również bliska przyjaciółka obu pań Melania Ritter, lekarka mieszkająca i pracująca w Vechelde koło Hanoweru, która miała wspierać w pracy dr Musiała w sprawach medycznych. Przebieg wizyty został zarejestrowany przez kamerzystę wynajętego przez hrabinę i Barbarę Riepl; materiał filmowy miał być wykorzystany w filmie zaplanowanym przez te panie.

Podczas tej wizyty nie udało się znaleźć żadnych wzmianek o żydowskim więźniu Grószu Chorinie w archiwum Muzeum KL Auschwitz. Także w dokumentach i publikacjach dotyczących KL Auschwitz dr Musiał nie znalazł jakichkolwiek śladów jego istnienia. Nie udało się mu się też pozyskać żadnej informacji o jego edukacji szkolnej i uniwersyteckiej. Ponadto Janos Kemeny, tłumacz notatek Grósza Chorina, wskazywał na liczne niespójności w stylu notatek. Jego późniejsze badania ujawniły, ze skopiowano w nich wiele stron z publikacji internetowych, książek i artykułów wydanych po węgiersku.

Dokładna analiza tekstów notatek wykazała, że rzekomy pamiętnik dziadka hrabiny, dr Grósza Chorina, jest kolażem rozmaitych tekstów. M.in. znalazły się w nim fragmenty wspomnień Szymona Wiesenthala, opublikowanych w języku węgierskim w 1991 r. Zostały one rozrzucone po różnych stronach „pamiętnika dziadka”. W „pamiętniku dziadka” znajdowały się również fragmenty powieści „Los utracony” Imre Kertesza, więźnia KL Auschwitz. Wszystkie literackie wstawki zostały zaczerpnięte z dzieł znanych węgierskich poetów i pisarzy, którzy byli Żydami lub mieli żydowskie pochodzenie. Ujawnione plagiaty stanowiły ponad 60% zapisków; resztę stanowiły swobodne konfabulacje.

Lubię to! Skomentuj26 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura