134 obserwujących
765 notek
1790k odsłon
  2917   0

Dionizy Sosnowski, ofiara prowokacyjnej operacji „Cezary”

 

 

Aneks. Biogramy zdrajców

 

Marian Struzyńskiurodził się 26 kwietnia 1922 r. w Krakowie w rodzinie ziemiańskiej. Przed wojną ukończył liceum w Krakowie. Od 1944 r. był żołnierzem AK, działalność partyzancką zakończył w 1945 r., mając w dorobku Brązowy Krzyż Zasługi i Krzyż Walecznych. Będąc członkiem Zrzeszenia WiN o pseudonimie Roman brał udział w działalności Okręgu Krakowskiego oraz Rady WiN Olkusz jako łącznik i kolporter. Równolegle rozpoczął studia w Akademii Handlowej w Krakowie. Strużyński doczekał szczęśliwie do amnestii 1947 r., z której podobnie jak 50 tysięcy innych konspiratorów postanawił skorzystać. Po ujawnieniu został zwerbowany przez UB i od 28 czerwca 1947 rozpoczął służbę w charakterze agenta komunistycznej bezpieki o kryptonimie „Irka", a następnie „7". W ciągu dwóch kolejnych lat Strużyński brał udział z powodzeniem w rozbiciu znanych sobie struktur WiN (w tym Rady Olkusz – w ramach rozpracowania o kryptonimie „Wino") i likwidacji trzech oddziałów podziemia niepodległościowego: Józefa Miki „Leszka", Stanisława Ludzia „Harnasia" i Stanisława Nowaka „Iskry", przyczyniając się wydatnie do śmierci kilkunastu osób. Od 1951 r. oddelegowany do operacji „Cezary", w V Komendzie Głównej Zrzeszenia WiN występował jako „Kazimierz". Trakcie tej operacji został przerzucony w misji szpiegowskiej do ośrodka szkoleniowego CIA w Monachium, w którym przebywał od listopada 1951 do stycznia 1952 r. Po powrocie do kraju odegrał niezwykle istotną rolę w likwidacji oddziału Kazimierza Kamieńskiego „Huzara" (było to kolejnych sześć ofiar na jego koncie, nie mówiąc o setkach aresztowanych). Funkcjonariusz MBP do 1964 r.; po przejściu na emeryturę rozpoczął karierę literacką. Jako Marian Reniak, opiewał bohaterskie akcje utrwalaczy władzy ludowej. W 1969 r. za książki „Niebezpieczne ścieżki" i „Człowiek stamtąd" otrzymał Nagrodę Ministra Obrony Narodowej PRL, w latach 70. od ministra spraw wewnętrznych – za autobiograficzne publikacje ukazujące m.in. udział w operacji „Cezary": „Droga do Monachium" i „Sam wśród obcych". Na licznych spotkaniach autorskich, m.in. z młodzieżą, prezentował swoje „bohaterskie" wyczyny z lat 40. i 50. Zmarł w 2004 r. w Warszawie nierozliczony z żadnej z licznych zbrodni.

 

Stefan Sieńkovel Kazimierowicz Andrzej (ps. „Andrzej”, „Ikar”, „Tadeusz”, „Wiktor”, ur. 1923 r.) pochodzi z Mokuczki (woj. rzeszowskie), żołnierz AK, działacz WiN, agent UB. W AK od sierpnia 1942 r. , w konspiracji zdał maturę i ukończył podchorążówkę. Po wkroczeniu Sowietów pozostał w konspiracji. Uczestniczył w wielu akcjach; od jesieni 1845 r. był zastępca Józefa Maciołka jako kierownika sieci informacyjnej „Stomil” Obszaru Południowego WiN, a po jego wyjeździe na Zachód kierował tą siecią. W IV Zarządzie WiN od początku 1947 r. zastępca szefa Wydziału Informacji kierownik Biura Studiów. Data jego werbunku przez UB nie jest pewna. Od grudnia 1947 r. lub najpóźniej od lutego 1948 roku do grudnia 1952 roku był (pod pseudonimami „Andrzej”, „Tadeusz” i innymi) Głowna postacią prowokacyjnej operacji „Cezary” – pełnił funkcję kierownika organizacyjnego powołanej przez MBP „V Komendy WiN” , wciągał do rzekomych struktur konspiracji osoby nieświadome prowokacji, rozpracowywał dla UB grupy konspiracyjne i uwiarygodniał operację wobec Delegatury Zagranicznej WiN. Po 1952 r. nadal związany z resortem bezpieczeństwa. Zmienił nazwisko na Andrzej Kazimierowicz, pracował jako dziennikarz w piśmie „Gromada- Rolnik Polski”. Obecnie na emeryturze.

 

Henryk Wendrowski(1911-1997) pułkownik, były oficer AK, później funkcjonariusz organów bezpieczeństwa i wywiadu. W latach 1941–1942 w VIII Okręgu (Białystok) Polskiej Organizacji Zbrojnej „Racławice”, a następnie w szeregach Armii Krajowej (jako plut. pchor., na stanowisku szefa komórki legalizacyjnej okręgu, a następnie Inspektoratu Białostockiego AK, ps.: „Narbutt”, „Kos”, „Nawrot”). W lecie 1944 r. został zatrzymany przez Sowietów i zgodził się na współpracę z kontrwywiadem wojskowym „Smiersz”. Karierę w organach bezpieczeństwa rozpoczął 25 września 1945, od stanowiska starszego referenta Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Olecku. W kwietniu 1946 został pełniącym obowiązki szefa PUBP w Olecku. 19 sierpnia 1946 ściągnięto go do centrali Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. W styczniu 1947 odznaczony Krzyżem Walecznych.

Był bardzo aktywny i odnosił znaczne sukcesy w penetracji i likwidacji podziemia niepodległościowego, m.in. Narodowych Sił Zbrojnych. Wg informacji posiadanych przez IPN w 1946 dowodził (jako kapitan „Lawina”) akcją UB przeciwko oddziałowi żołnierzy NSZ na Podbeskidziu, którymi dowodził Henryk Flame. Podczas akcji funkcjonariusze MBP namówili członków oddziału na wyjazd na ziemie zachodnie, zorganizowany rzekomo przez dowództwo Okręgu NSZ. Faktycznie przez cały czas akcja była kierowana przez UB. Po przetransportowaniu członków oddziału (150–200 osób) do wcześniej przygotowanego miejsca, zostali oni odurzeni alkoholem i następnie rozstrzelani.

W związku z uczestnictwem w operacji „Cezary” 1 lutego 1950 został przeniesiony w stan nieczynny. W grudniu 1953 ponownie przywrócono go do pracy w MBP, tym razem na stanowisku naczelnika Wydziału III Departamentu III. W maju 1961 został naczelnikiem Wydziału III (wywiad na terenie RFN, Austrii oraz Berlina Zachodniego) Departamentu I MSW. Zwolniony z MSW w sierpniu 1968, we wrześniu 1968 został mianowany ambasadorem PRL w Kopenhadze, odwołany pięć lat później, we wrześniu 1973, powrócił do kraju. Zmarł w 1997. Został pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie.

.

Lubię to! Skomentuj2 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura